Fudbal i još ponešto

Tri decenije traju polemike o (ne)navijanju za fudbalsku i druge "nacionalne" selekcije BiH i u tom periodu stvari se nisu pomjerile sa mrtve tačke. Preciznije, situacija je danas gotovo istovjetna kao i, na primjer, 1996. godine. Za "nacionalni tim" navijaju isključivo Bošnjaci u ovoj zemlji te minoran procenata Hrvata i Srba. Ovi potonji imaju svoje nacionalne timove u susjednim zemljama i ne postoji način da ih se ubijedi da se ponašaju na bilo koji drugi način.

Istini za volju, u proteklih 30 godina bio je jedan period od nekih godinu i po-dvije dana kada je atmosfera bila malo drugačija. Bilo je to vrijeme kada je na klupi fudbalske reprezentacije sjedio pokojni Miroslav Blažević. Popularni Ćiro, omiljen u svim krajevima bivše Jugoslavije, svojim šarmom i nespornim fudbalskim autoritetom uticao je na djelimičnu promjenu raspoloženja više u Mostaru, a manje u Banjaluci. Ništa naročito, ali isključivost je bila svedena na mnogu manju mjeru nego prije i poslije njegovog mandata. Iz tog perioda datira i situacija iz jednog banjalučkog ugostiteljskog objekta. Bio je 28. mart 2009. godine kada je Belgija, u Genku, u okviru Kvalifikacija za Mundijal u Južnoafričkoj Republici, ugostila Ćirinu selekciju. Rezultat je bio spektakularnih 4:2 za goste. BiH je povela na startu meča golom Edina Džeke što su prisutni u pomenutom lokalu pozdravili sa odobravanjem. Izjednačujući gol Belgije uslijedio je u drugom poluvremenu a ista ekipa je, sa gotovo istim odobravanjem, pozdravila i taj pogodak. Ispostavilo se, međutim, da je većini prisutnih primarni interes bio da utakmica završi, kladioničkim žargonom, tipom gol-gol. Trijumf BiH u nastavku meča bio je potpuno u drugom planu.

I to je bio napredak, jer dotada golovi BiH nisu u Banjaluci uopšte proslavljani. Odlaskom Ćire Blaževića sa klupe stvari su se uglavnom vratile na staro. I tu negdje leži suština cijele priče o (ne)navijanju za reprezentaciju. Kad postoji određeni materijalni interes, i reprezentacija, kakva-takva je, može da posluži, bio u igri obični tiket sportske prognoze ili mnogo ozbiljniji prihod poput onog od FIFA koji sleduje svakoj selekciji koja se plasira na Mundijal. A odlazak BiH na SP u Sjevernu Ameriku donijeće mnogo para Fudbalskom savezu BiH, a gdje ima mnogo para, počesto se ne gleda ko je Srbin, ko Hrvat, a ko Bošnjak. Ko posmatra stvari na taj način, manje mu je bitno da je isti onaj Džeko iz Genka 17 godina kasnije i dalje u reprezentaciji i da je u međuvremenu postao hodajuća fudbalska legenda.

Ali, ko još mari za fudbal i fudbalere.

Stoga, Bošnjaci zaista ne bi trebalo da se ljute na komšije Srbe i Hrvate što ne žele da navijaju zajedno sa njima, a još manje razloga imaju i Srbi i Hrvati da se ljute one iz njihovih redova koji, eto, iz sportskih ili nesportskih razloga, podržavaju tu selekciju. I jedni, i drugi, i treći, ne rade to tek zbog fudbala. Ima tu i još ponešto.

Žarko Marković ✓ Zamjenik glavnog i odgovornog urednika

Novinar od 2004. godine, a na pozicijama urednika radi od 2013, u "Glasu Srpske" radi od avgusta 2018. godine. Uža oblast unutrašnja politika.

Sve vijesti autora →

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.