Staro srpsko pleme istočnog porijekla

SRPSKI STARI VEK - ETNOGENEZA SRBA

Naš lingvista, Đura Daničić, smatra da se naziv "Srbi" temelji na korijenu "sar", u značenju braniti, dok ga Nijemac Cajtler povezuje sa korijenom "sarv", koji pored rečenog značenja, znači i hraniti, u smislu pohranjivati (sakupljati i čuvati hranu). Minsterove karte iz XVI vijeka, napravljene na osnovu opisa Germanije, pokazuju da mnogi identični nazivi mjesta, planina i rijeka, zvuče srbofono

Očuvanje naziva Srbi i Sarmati, za više plemena, nekada verovatno i za sve Slovene, može se objasniti istoznačnošću ovih apelativa, s tim da je naziv Srbin drevan, te je održavan zahvaljujući većini onih kojima je on bio etničko određenje, ili specifično obeležje kulta.

Poznati savremeni poljski naučnik Gerard Labud, u svojoj Etnogenezi i topogenezi Slovenskog i slovenskih mesta, u odeljku Migracije (Varšava, Poznanj, 1980.), kaže da su mnogi narodi, naročito u vreme velikih seoba, zadržavali svoje navike i običaje, pa su čak i nazive mesta, reka i planina, sa svojih rodnih terena, prenosili na nova. Karl Gotlib, savremenik A. Mickijeviča, navodi kako se trag slovenskog jezika može naći čak i u jermenskom. On piše da su: "Očevi jermenski bili možda Persijanci, dok su, Grci (Heleni) i Tračani međusobno srodni narodi, a da su Srbi bili skriveni među Sarmatima". Kako smo već istakli, Tadeuš Sulimirski navodi da je srpsko pleme istočnog porekla. Citirajući Al Masudija, on ukazuje na jedan običaj sahranjivanja Srba, koji je sličan indijskom i kavkaskom ("kazarskom"). Sulimirski smatra to izuzetno značajnim, jer direktno ukazuje na srpsko poreklo i da su se Srbi, još u IX veku, pozivali na nedefinisanu "istočnu Srbiju", kao svoju prvobitnu otadžbinu. Nema sumnje da je tu reč o iranskoj visoravni – Laristanu ili Lugistanu.

Misteriozne karte

Pregledom pojedinih istorijskih karata: mape Johanesa Blava, karata u Svetskoj Hronici ( 1493. g.), Minsterove karte iz XVI veka, Plinijeve karte o položaju Srba, te mape napravljene na osnovu opisa Germanije, anglosaksonskog kralja Alfreda (849- 891), mogu se zapaziti mnogi identični nazivi mesta, planina i reka, koje zvuče isključivo srbofono.

Profesor Olbrajt, s pravom, ističe da je toponimija mesta, planina, reka – ono što najduže čuva trag daleke prošlosti. Prema tome, kada se toponimi (ortonimi, horonimi, hidronimi, nisonimi) menjaju, onda je to prema potrebi novog izgovora reči, ali trag prošlosti trajno ostaje na njima. Slično je i sa nasleđem - kako, recimo, iz keltskih i iranskih jezika, tako i iz slovenskih, odnosno, protosrpskog...

... Pretpostavku da je etnonim "Srbi" u vezi sa pojmom oružja, prvi je izneo Aleksandar Potebnja (1835-1891), ruski lingvista i profesor univerziteta u Harkovu, poznat kao osnivač "psihološkog pravca" u ruskoj lingvistici. Ovu hipotezu su prihvatili Gajtler, Hajmlers i Brikner. Potebnja navodi litvanske reči : "sarbas" (sarvas) – oklop, pancir i "sarboutas" – oklopljen, koje se izvode iz prvobitnog oblika reči "sarbatos" – naoružan. Arheolog i keltolog Johan Kaspar Zeus (Zeuss, 1806 - 1856), kaže da je ovaj naziv u vezi korena reči "srb", koja je značila mač, odnosno, oružje sa sečivom. Poljaci i Francuzi, za nazive jedne vrste sablje (sarvat, servet, saurobata), koriste koren reči "srb". Ovaj koren identičan je sanskritskoj reči (sarb, srb ), koja se koristi i u staroindijskom jeziku i znači: tući, seći oštricom, odsecati, ubijati. Parćanska reč "sarbar" je kovanica reči "sar" (najviše mesto, glava, prvenstvo) i "bar" (odsečak, odrezotina ), pa bi mogla da znači onoga koji seče glave – glavoseka, odnosno ratnika koji, svojim pobeđenim neprijateljima, odrubljuje glave.

Tumačenje Đure Daničića

Naš lingvista, Đura Daničić, smatra da se naziv "Srbi" temelji na korenu "sar", u značenju braniti, dok ga Nemac Cajtler povezuje sa korenom "sarv", koji pored rečenog značenja, znači i hraniti, u smislu pohranjivati (sakupljati i čuvati hranu). Greguar, kao i većina istraživača, smatra da ova reč potiče sa iranske visoravni, pradomovine svih Arijevaca, te da ima skitsko, tj. sarmatsko poreklo. On ga direktno dovodi u vezu sa imenom Srba. Indoevropsko "sar" i "serv" (latinsko servus), isto je što i skitsko "sarv" i sarmatsko "sarb" (srb). Gledajući reči: "serv" i "sarv", opet smo na polju tumačenja po fonetskoj sličnosti i, zaista, na grčkom, španskom, latinskom i na većini indoevropskih jezika, umesto uobičajenog Serbia, kaže se Servia.

Mnogi paralingvističari su reč Servia izvodili iz značenja reči za roblje i sluge (servidor, servio), što je u direktnoj značenjskoj vezi sa servisom i servilnošću (uslugom i ljubaznom potčinjenošću). Ova priča o Srbima kao robovima, započeta još u antici, nastavila se i u srednjem veku, gde su svi Sloveni, zajedno sa Srbima, postali Skiavi (Sklavi, Sklavini) – roblje. Zanimljivo je, da ova dva pojma (Srbi, Skiavi ), dobijaju, u različitim vremenima i od različitih naroda, isto značenje (rob), mada je pojam Srba stariji. Ako se pogledaju najstariji pozdravi: servus i ćao (slavo, skiavo, ćavo), osvedočićemo se da značenje reči Srbi – Skiavi  (Sklavi, Sklavini) nije značenje roba i ropskog, već očovečenja (čoveče, brate). Prema ovome, izlazi da su stranci indirektno izjednačavali pojmove: čovek, Srbin i Sloven, dajući im isti smisao u paraetimologiji.

Robovi

Izvorno značenje reči „rob" ne znači ono što pod njom obično podrazumevamo; u razvijenoj antici, rob je značio "govoreću životinju" no, njegovo najstarije značenje je: član porodice, potomak, dete – ovome daje dokaz srpsko staleško ustrojstvo, gde otroci (najniži društveni sloj ), čine malobrojnu klasu robova. Otrok kod nekih Slovena znači i dete. Suštinski, rob je, u rodovskoj zajednici, član porodice i nalazi se pod vlašću oca familije (pater familias ), isto kao i njeni slobodni članovi. Na ruskom, dete se kaže "rib", što je slično robu i roju (jatu), dok, na saksonskom dijalektu, "robin" znači dete, ili član klana.

                                     ( Nastaviće se )

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.