Srpaska plemena stigla do Francuske

SRPSKI STARI VEK - SRPSKA PLEMENA SARMATA

Sudbina Alana, koji su se pred Hunima povukli na zapad, složena je i često patetična, kako kaže T. Sulimirski. Istorija jedne alanske grupe može se pratiti u pojedinostima. Taj, brojni odred, prešao je Dunav 337. g. Zajedno sa jednom grupom Huna on se pridružio Vizigotima i Ostrogotima, da bi opustošio rimsku teritoriju na Balkanu. Godine 378, alanska konjica odigrala je odlučujuću ulogu u čuvenoj bici kod Hadrijanopolja, u kojoj je rimska vojska bila naterana u begstvo, a car Valens ubijen.

Dve godine kasnije, Alani su, zajedno sa Ostrogotima i hunskim odredima krenuli na sever, ušli u Panoniju i tu se naselili. Dvadeset godina kasnije oni su se priključili Vandalima i prešli u Norik, provinciju s kojom su se graničili na severozapadu, gde su im se suprotstavili Rimljani pod Stilihom. On im je dao neka područja, pod uslovom da služe u rimskoj vojsci. Tako su oni, 402- 405. g. uzeli učešća u zajedničkoj borbi protiv Vizigota.

Ali, 406. g, Alani su, zajedno sa Vandalima i Svebima, krenuli u pohod na Galiju. Pod svojim kraljem Respondijalom oni su prešli Rajnu blizu Majnca i pobedili ratoborne Franke, koji su im se suprotstavili. Onda je jedan deo Alana, pod kraljem Gaoranom (Goranom, ne treba ga mešati sa istoimenim kraljem Roksolana), prešao u službu Rima, a glavnina je, pod Respondijalom, krenula sa dva teutonska naroda u pohod na Francusku, razarajući i pustošeći sve što bi joj se našlo na putu.

Poraz od Vizigota

Kraljevsko ime Gaoran zatičemo u II veku kod Roksolana - ponavljanje istih imena za kraljeve odlika je i srpskih kasnijih, srednjevekovnih i modernih, dinastija. Zavojevači su krenuli preko Majnca i Treva (Remsa, Turnea, Arasa, Amijena), prema Parizu, Orleanu, Turu, Bordou i Tuluzu. Ovde nije bilo rimske vojske, koja bi im se suprotstavila. Pošto su dve godine ugnjetavali Galiju, Alani su sa svojim saveznicima prešli u Španiju, opustošili celo poluostrvo i najzad se zaustavili u Luzitaniji, današnjoj Portugaliji.

Godine 418, Alane su potukli Vizigoti, koji su, u ime rimskih imperatora, proterivali "varvare". Alanski kralj Adakije bio je ubijen, a ostatak grupe pobegao je u Galiciju, gde se priključio Vandalima. Vandalski kralj Gunderih usvojio je naziv "Rey Alanorum et Vandalorum" (kralj Vandala i Alana), koji su njegovi naslednici zadržali sve do propasti vandalskog kraljevstva u Africi, 533. g.

Tako se završila istorija ovog ogranka Alana koji su, za četrdeset godina, od kada su napustili svoju stepsku postojbinu, prešli preko celog jednog kontinenta. Ali, čak ni to nije bio kraj njihovih lutanja. Postepeno, stapajući se sa starosedeocima, ujedinjeni Vandali i Alani napustili su Galiciju i prešli u južnu Španiju 422. g, a odatle, u Afriku, 429. g. To nisu bili jedini Alani koji su stigli do Francuske. Grupa pod kraljem Goranom bila je, u razna vremena, u savezu sa Vizigotima i Rimljanima. To su najverovatnije bili Alani koji se, 416. g, pominju u Narboni, kasnije i u Orleanu. Oni, izgleda, nisu Hunima pružili otpor 451. g, ali su ih, 475. g, pokorili Vizigoti. Drugi alanski kraljevi (Beog, osnivač Beograda, "rey Alanorum" 464. g. i Eohar, "ferocissimus Alanorum rey" – siloviti kralj Alana, 440. g.), pominju se kao učesnici u opštim borbama na početku mračnog doba.

Vrijedna svjedočanstva

Zapadno od Mađarske do sada je nađeno svega nekoliko arheoloških ostataka koji se mogu pripisati alanskim Srbima; jedan grob u Zidenbruneru, Austrija, jedna grobnica u Velmeriju (Normandija), fragment jednog bronzanog kotla nedaleko od Šalon - Sir - Šaonea i nekoliko ukrasnih pločica, sa jednog kartaginskog groba, u severnoj Africi. Ipak, ovo su visoko vredna svedočanstva njihove starovekovne rasprostranjenosti.

Svedočanstva o njihovoj prisutnosti u Francuskoj, međutim, mogu se naći u preko trideset toponima povezanih sa Srbima ili Alanima, između ostalog u imenima mesta Alansona, Sarbijea, Sorbone, Lanvijea...

Veliki broj istočnih Alana, slično drugim istočnoevropskim narodima, pridružio se hunskoj vojsci. Bespredmetno je pokušati da se na osnovu arheoloških podataka utvrdi pravac njihovog kretanja i mesta na kojima su se nastanili. Posle Atiline smrti, 453. g, stekli su nezavisnost i sami su vladali zemljom. Germani, zapadno od Salea, zbacili su alanski jaram, ali alanski Srbi (Serboi), su sačuvali vlast nad Slovenima, istočno od te reke. Vremenom, alanski Srbi su se stopili sa pokorenim slovenskim stanovništvom i danas su nazivi: Srbin, Srbi, jedini trag boravka u toj oblasti. Do sličnog razvoja je došlo u balkanskoj, južnoslovenskoj Srbiji, gde se naselio jedan drugi ogranak alanskih Srba.

Prstenovi

Grobovi alanskih Srba, u Besarabiji i Moldaviji, sadrže tipične srpske priloge – bronzane prstenove i drugi lični nakit, ogrlice sa perlama od stakla ili karneola, poneki gvozdeni mač, a u jednom slučaju i umjetnički obrađen stakleni pehar rimske izrade. Od naročitog su značaja bronzana ogledala i jedna kamena ploča sa ugraviranim znacima tamga, koja pokazuje da se ranija postojbina tih Srba morala nalaziti u oblasti Azovskog mora, u susjedstvu Bosforskog kraljevstva.

(Nastaviće se )

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.