Islamski pohod na hrišćansku Evropu

Od Bosne do Kosova - Reislamizacija Balkana (istorijska pozadina) 1.

Turci, koji su na scenu stupili u 11. vijeku, dali su novi impuls islamskoj ekspanziji u srcu Evrope.

Aprila 1998. Stejt department je ukazao na teroriste koji su se borili protiv međunarodnog prisustva u Bosni, i naročito na mudžahedine koji su služili u bosanskoj vojsci tokom građanskog rata, a sada učestvuju u ratnim zločinima.

Da li islam, univerzalna religija koja preovlađuje u više od 50 zemalja svijeta, može biti shvaćen kao nacionalizam

Godine 1997, 12. februara, prilikom "Id al-Fitr festivala", ujgurski pobunjenici u Kini, u Centralnoj Aziji, objavili su na svom internet sajtu poziv svim Muslimanima da obrate pažnju na razvoj događaja u Bosni. "Kakav je ovo festival," pitali su oni, "dok u Bosni ubijaju, muče i siluju 250.000 Muslimana?" Poslali su svoje srdačne zahvalnice "iranskom narodu koji je poslao pomoć, uprkos zapadnom embargu," i optužili Zapad zbog toga što "zaustavlja Muslimane koji su bili blizu pobede, dok u isto vreme pomaže srpske fašiste."

Očigledno je da su Ujguri na severozapadu Kine oštrili sopstvene sekire koristeći međunarodni festival koji je okupio sve Muslimane da skrenu pažnju na sopstveni položaj u Hinjangu, gde su kineski "fašisti" oteli njihovu zemlju. Svakako, time što su zahvalili Irancima na njihovoj pomoći Bosni, ukazali su na to da je podrška islamskih zemalja Bliskog Istoka podstakla Ujgure i druge islamske grupe u Kini, a što su kineski čelnici prepoznali i što je izazvalo uznemirenost među njima.

Svjetski terorizam

Aprila 1998. Stejt Department je objavio svoj godišnji izveštaj o svetskom terorizmu. Između ostalog, ukazao je na neidentifikovane teroriste koji su se borili protiv međunarodnog prisustva u Bosni, i naročito na Mudžahedine koji su služili u bosanskoj vojsci tokom građanskog rata, a sada sudeluju u ratnim zločinima. Prema tom izveštaju, bosanska vlada je počela sa hapšenjem nekih od tih razuzdanih terorista, i do novembra 1997, uhvaćeno je dvadeset njih, koji su identifikovani kao Arapi ili kao bosanski Muslimani.

Naredne, 1998. godine, postojali su izveštaji da su iranski obaveštajni agenti pokrenuli opsežne operacije i čak prodrli u Američki program za obuku bosanske armije. Prema tim izveštajima, više od 200 iranskih agenata je identifikovano kao "oni koji su se uvukli u bosansko-muslimanske političke i društvene krugove... radi prikupljanja informacija i osujećivanja zapadnih interesa u Bosni. "Smatralo se da bi ovi agenti mogli da pomogu u planiranju terorističkih napada na NATO snage ili ciljeve.

Uzeti zajedno, ovi izveštaji ustvari identifikuju gore pomenute "neidentifikovane teroriste." Štaviše, ovi izveštaji povezani u jedan, Međunarodni islamski, grupisan oko Irana, ukazuju na to da su većinu važnijih terorističkih akcija izveli islamisti: od Izraelske Ambasade u Buenos Ajresu (1992); međunarodnog skupa Islamskih terorističkih organizacija u Teheranu (1997); povećane Hizbulahove akcije protiv Izraela kasnih 90-ih; hapšenje Stefana Smiraka, potencijalne "bombe-samoubice" za Hizbulaha, u Izraelu (novembra 1997); napadi na američke interese u Gulfu, Istočnoj Africi i na američkom tlu (tokom 90-ih), a da ne govorimo o muslimanskim separatistima u Kini i ponovnom islamskom poletu u Bosni i na Kosovu.

Ljudi danas govore o sukobima Srba i Muslimana u Bosni i Srba i Albanaca na Kosovu, kao o etničko-nacionalnim konfliktima, gde mnogobrojniji Srbi igraju ulogu tlačitelja, a njihovi protivnici ulogu uniženih i potlačenih. Prima facie, sama upotreba termina Srbi (i Hrvati u tom slučaju) protiv Muslimana, izjednačava ove druge (u suštini predstavnike vere i civilizacije) s prvima, koji očito pripadaju religiozno-etničkim grupama. Ovo upućuje na činjenicu da ne samo da jugoslovenska državnost i univerzalistički komunizam nisu uspeli da ponište etničke i nacionalne identitete (stvarne ili izmišljene), već i da interes zajednice odbacuje i pokroviteljstvo države, i ekonomski interes, pa čak i puki zdravi razum. Ali ovo postavlja i pitanje da li islam, univerzalna religija koja preovlađuje u više od 50 zemalja sveta, jeste ili može biti shvaćen kao nacionalizam, koji je, po definiciji, pojedinačan.

Istorijska pozadina

Kada su arapski osvajači iscrpeli ogromnu iskonsku snagu zadobijenu od islama, od njegovog početka u 7, pa sve do 9. veka, centralno-azijski Turci, koji su na scenu stupili u 11. veku, dali su novi impuls islamskoj ekspanziji, ovog puta u srcu Evrope. Kao što Bat Ježor to opisuje:

Islamizacija Turaka u okvirima Muslimanskog Carstva sabrala je nove i neograničene snage. Surovi i izdržljivi, oni su se, počev od 9. veka, opskrbljivali odredima robova isključivo za gardu kalifa Abasida i za vojnu službu. Otuda je, prilično spontano, ideologija i taktika džihada raspalila ratničke sklonosti njihovih plemena koja su već harala granicama grčkih i jermenskih zemalja. Oni su udružili svoju sirovost sa entuzijazmom novoobraćenika, te su njihova pustošenja olakšavala islamizaciju i turcizaciju Jermenije, grčkih oblasti u Anadoliji i na Balkanu. Ipak, istina je i muslimanska država nije mogla da kontroliše njihova haranja koja su često škodila njenim ekonomskim interesima.

Janjičari

Hrišćani i ostali koji su se, prihvatanjem islama, korišćenjem turskog jezika i radom u Carskoj službi, uključili u otomanski sistem, ubrzo su postojali sastavni dio otomanske kulture, čak i kada bi sačuvali pripadnost svojim nacionalnim korijenima i maternjem jeziku. Poseban slučaj su bili Bosanci, od kojih su mnogi osjećali da su povlašćeni time što, šaljući svoje sinove u prestižne janjičarske trupe, ulaze u njihov sistem, i koji su tokom vremena islamizovani, premda su očuvali svoje slovenske korijene i jezik.

                                  (Nastaviće se)

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.