Vensov govor za suze i aplauze

Petak, 14. februar 2025. godine, osvanuo je hladan i snježan u Minhenu, a jak ledeni vjetar duvao je kroz kosti. Ako je živa u termometru pokazivala na nulu, osjećaj je bio da je temperatura makar za pet, šest stepeni niža. Ipak, od te hladnoće nisu se zaledili ni Dunav, niti njegove pritoke u Bavarskoj.

Ali jeste nešto drugo. Toga dana, iz vedra neba, zaledio je, ni manje, ni više, nego Atlantski okean. Ne zbog niskih temperatura, već zbog govora drugog čovjeka Sjedinjenih Američkih Država na Minhenskoj bezbjednosnoj konferenciji.

Obraćanje američkog potpredsjednika Džej-Di Vensa u bavarskoj prestonici propraćeno je sveopštom nevjericom, tišinom koju su prekidali tek sporadični i, kako je govor odmicao, sve tiši i rjeđi aplauzi, kao i blijedim pogledima evropskih saveznika usmjerenim ka govorniku i ka podu.

Na prste jedne ruke mogu se izbrojati prisutni u prepunoj sali hotela "Bavarski dvor", koji su sa odobravanjem slušali Vensove opravdane i debelo zarađene kritike upućene liberalnoj političkoj eliti Evrope.

Svoje riječi Vens je potkrijepio sa nekoliko živopisnih primjera iz pojedinačnih zemalja.

Mnogi su se, nenadano i u svakom slučaju neželjeno, našli na dnevnom redu. Od Velike Britanije, Švedske, Rumunije pa sve do domaćina Njemačke i Evropske komisije.

"Prijetnja koja me najviše brine kada je riječ o Evropi nije ni Rusija, ni Kina, niti bilo koji drugi spoljni akter, već prijetnja iznutra i uzmicanje Evrope pred nekim od njenih osnovnih vrijednosti".

Cenzura i isključivost

Ovim riječima Vens je u jednom dahu srušio nekoliko evroglobalističkih tabua na koje ste na Starom kontinentu jedva smjeli da pomislite, a kamoli da ih javno spomenete, a da istovremeno ne budete etiketirani kao krajnji desničar, ekstremista ili eksponent ruskog ili kineskog uticaja.

Evropa je, suprotno deklarativnim vrijednostima u koje se kune, posljednjih decenija postala mjesto neslobode, cenzure, isključivosti i totalitarnosti.

I to nije nikakva novost, već sumorna realnost koju na svojoj koži najviše osjete svi oni koji se drznu da misle izvan zadatih mejnstrim okvira.

Da li je slučajno da se, prema kriterijumima Brisela i bivše administracije u SAD, na spisku autokratskih, nedemokratskih i koruptivnih režima, ne nalazi nijedna evropska vlada koja dosljedno sprovodi njihovu spoljnu politiku?

S druge strane, svi oni koji žele da suvereno predvode svoje zemlje i narode, u skladu sa sopstvenim, a ne tuđim nacionalnim interesima, bez izuzetka bivaju proglašeni korumpiranim, autokratskim i nedemokratskim liderima.

Bilo da je riječ u Orbanu koji je godinama na meti liberalnih evropskih i globalističkih elita, Ficu koji je zbog svojih uvjerenja ustrijeljen sa nekoliko hitaca i jedva preživio atentat ili Dodiku koji je žrtva političko-pravosudnog progona, kreiranog od strane istih centara moći koji su se okomili i na prethodno spomenute premijere Mađarske i Slovačke.

Ali, vremena se polako mijenjaju.

Vašington, kao što reče i američki potpredsjednik u Minhenu, ima novog šerifa, a na planeti trenutno ne postoji osoba koja, bolje od njega, razumije šta znači biti na udaru liberalno-lijevih globalističkih struktura, medija, političkih elita, pravosuđa, a povrh svega toga i brojnih atentatora, od kojih je jedan, 14. jula prošle godine, srećom i(li) Božijom voljom, za milimetar promašio željeni cilj.

Zbog toga nikoga ne treba da čudi odlučnost sa kojom je predsjednik Tramp zakoračio u svoj drugi mandat, kao ni njegova spremnost da se obračuna sa do srži korumpiranim, duboko ukopanim i široko umreženim globalističkim strukturama koje su sijale zlo, kako u samim SAD, tako i širom svijeta.

Utoliko govor američkog potpredsjednika u Minhenu već sada možemo nazvati istorijskim, jer je cijeli svijet, a posebno i ne slučajno liberalnu Evropu, zvanično obavijestio da u Vašingtonu od 20. januara duvaju neki novi vjetrovi i to u suprotnom pravcu od nekih prethodnih.

Odlična vijest

Ohrabrujuće zvuči Vensova najava da će Trampova administracija činiti sve suprotno od Bajdenove, koja je, prema tvrdnjama drugog čovjeka Amerike, očajnički željela da ućutka one koji govore šta misle, podstičući liberalnu Evropu da sa druge strane bare čini to isto.

To je odlična vijest za sve u Evropi, izuzev za one koji su navikli da cenzurom brane slobodu govora, a demokratiju političkom i pravosudnom eliminacijom neistomišljenika. A takvih je u političkom establišmentu Brisela i savremene Evrope nemali broj.

Njihova trenutna panika mjerljiva je samo sa panikom Denisa Bećirovića, koji, nesnađen u novonastalim globalnim okolnostima, histerično pokušava zadržati makar promil međunarodne pažnje na BiH, u strahu od sopstvene nesposobnosti da državu gradi u dogovoru sa onima koji u njoj žive, a ne sa strancima i na štetu drugih naroda.

I kao što nikoga više u Evropi zabavljenoj o sopstvenom jadu ne zanimaju BiH i Bećirovićeve fantazmagorije o njenoj ugroženosti, tako ni američkog potpredsjednika nisu doticala blijeda lica i mlaki aplauzi na Minhenskoj konferenciji.

On zapravo i nije došao u glavni grad Bavarske da bilo koga moli za podršku, već da evropskim liderima ponudi čašicu političkog rasola za otrežnjenje i usput im saopšti kako će od sada izgledati nova politička realnost.

To što je Vensov govor u mnogim evropskim prestonicama izazvao nervozu, paniku, histeriju, a kod pojedinih čak i suze, govori samo u prilog tome da je pogodio u srž problema.

Jer ako takvi demokratski prvaci, kakvim se predstavljaju mnogi u Evropi, ne mogu da prežive Ilona Maska nekoliko mjeseci ili Džejmsa Dejvida Vensa dvadesetak minuta, onda nešto ozbiljno ne štima sa njihovim demokratijama.

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.