Pozorište u kući

Ako je politika u Republici Srpskoj ikada ličila na šah, danas više liči na partiju u kojoj igrači ne samo da sami sebi obaraju figure, nego to proglašavaju za strategiju.

Dok vlast koristi prednost iskustva i uigrane discipline, opozicioni blok djeluje kao ansambl u kojem svako svira svoj instrument, u svom ritmu i tonalitetu. Dogovori traju kraće od saopštenja za javnost, a jedinstvo se najčešće završi već u rečenici u kojoj je najavljeno.

Tako je u SDS-u nedavno odigrana nova epizoda u serijalu zvanom "Kandidat". Predsjedništvo stranke smatralo je da bi za predsjednika Srpske trebalo predložiti Draška Stanivukovića. Glavni odbor smatrao je pak drugačije, te je iz rukava izvučen Branko Blanuša. I time je završen prvi čin. U drugom Igor Crnadak i Nebojša Vukanović su prijavili koaliciju za Narodnu skupštinu. Formalno, politički savez. Praktično, dokument koji je u trenutku potpisivanja već počeo da proizvodi buduće nedoumice, ali i razdore. U političkoj praksi, to je već dobro poznat žanr - koalicija sa odloženim dejstvom. Nedugo zatim Milan Savanović, napušta redove Liste za pravdu i red. Do kulminacije nezadovoljstva dolazi kada je odlučeno da Crnadak bude nosilac liste u izbornoj jedinici tri, a ne neko domaći. Savanović je nakon toga najavio politički obračun sa Vukanovićem, poručujući da zna mnogo o finansijskim malverzacijama svog bivšeg šefa. Zašto je do sada ćutao o istim?!

Gledajući sve ovo, teško je odoljeti utisku da se opozicija mnogo intenzivnije bavi sobom nego političkim protivnikom. Dok se unutrašnje linije fronta pomjeraju iz dana u dan, birač ostaje kao posmatrač koji pokušava da shvati ko je uopšte protiv koga, i da li je vlast u toj priči uopšte morala nešto da uradi, osim da sačeka. Posebno je zanimljivo što se sve ovo dešava prije nego što je kampanja počela. Ako je ovo generalna proba, onda premijera prijeti da bude mnogo bučnija. Do izbora bi se moglo potrošiti više energije na nesporazume nego na predstavljanje programa.

Naravno, kada se upale kamere, svi će ponovo govoriti o jedinstvu, istorijskoj šansi i neophodnosti promjena. A kada se kamere ugase, nastaviće se stara praksa, ko je koga preskočio, iskoristio i ko je kome politički zahvalio. Ima u svemu tome i neke utješne logike. Građani Republike Srpske bar ne moraju plaćati ulaznice. Politički teatar se igra besplatno, u kontinuitetu i bez pauze. Nekada se gledala televizijska serija "Pozorište u kući", a danas se u Republici Srpskoj gleda njena politička verzija, samo što je scena šira, uloge ozbiljnije, a zapleti manje vjerovatni, ali mnogo stvarniji. Samo ostaje dilema, da li je riječ o komediji koja povremeno liči na tragediju, ili tragediji koja je odavno prihvatila da mora da bude zabavna.

Veljko Zeljković ✓ Novinar

Novinar sa skoro 30 godina iskustva. Piše o ekonomiji, analitici i geopolitici, autor je brojnih tematskih tekstova i intervjua, te od 2018. ponovo je dio redakcije „Glasa Srpske“.

Sve vijesti autora →

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.