Jeresi Vartolomeja

Savremeni geopolitički procesi globalnih razmjera i društveno-političke krize izazvane agresivnim nasađivanjem liberalne ideologije nesumnjivo su ostavile i negativan uticaj na vaseljensko Pravoslavlje.

Sa velikim osjećajem žaljenja moramo priznati činjenicu da se Pravoslavna crkva danas u cjelini suočava sa velikim brojem izazova i teških problematičnih situacija, koji u svojoj suštini predstavljaju rezultat kontinuiranog rada usmjerenog na diskreditaciju i omalovažavanje Pravoslavlja, kao jedine iskrene brane u borbi protiv različitih globalističkih procesa.

Pravoslavlje kao jedini ispravni i nepogrešivi čuvar izvornog jevanđeljskog učenja, ostaje usamljeno u želji da sačuva svijet i čovječanstvo u okvirima visokomoralnih vrijednosti, gdje bi svaki čovjek imao mogućnost za dostojanstveni i slobodan izbor.

DAVANjE TOMOSA

Danas postaje i suviše očigledno da je otvoreni raskol unutar Pravoslavlja, koji je bio direktno izazvan davanjem tomosa o autokefalnosti ukrajinskim raskolnicima od strane konstantinopoljskog patrijarha Vartolomeja, samo kulminacija višedecenijskog smišljenog ugnjetavanja pravoslavne vjere od strane zapadnih imperijalističkih krugova.

Raskol u Ukrajini koji je danas postao glavna i osnovna rana koja sve više i dublje razara jedinstvo Pravoslavnoga svijeta, otkrio je sve tajne zakulisnog rada usmjerenog na podrivanje autoriteta Pravoslavne Crkve.

Obračun sa Pravoslavnom crkvom Moskovske Patrijaršije, kao najvećom pomjesnom pravoslavnom crkvom, koja je kao najdominantnija prizvana da globalno štiti interes i postulate pravoslavnog učenja, započet je tragičnim događajima u bratskoj Ukrajini.

RASKOLNICI

Stvaranje takozvane pravoslavne crkve u Ukrajini, u kojoj je glavni akter i realizator bio vašingtonski izaslanik - carigradski patrijarh Vartolomej, bila je započeta prava ofanziva protiv Ruske Pravoslavne Crkve, koja je imala za cilj da nepovratno i ideološki razbije jedinstvo pravoslavnog svijeta. Upravo sva odgovornost za stradanja i gonjenja miliona kanonskih hrišćana u Ukrajini leži na savjesti patrijarha Vartolomeja.

Od samoga početka bilo je jasno da je pravoslavna crkva Ukrajine, stvorena po želji zapadnih mentora, čisto politički projekat i da u njoj ne postoji ni najmanji dašak duhovnosti. Predstavnici ove pseudocrkve čak i ne zaslužuju da budu nazvani "raskolnicima" - ovo je prava sekta, rezultat političkih tehnologija, koja u suštini nema nikakve veze sa istorijom hrišćanstva.

Na ovaj način, ukrajinsko crkveno pitanje, koje se našlo u epicentru svepravoslavnog sukoba, daleko je od lokalnog značaja. Ono je razotkrilo problem posebnih razmjera i otkrilo ozbiljno narušavanje kanonskog poretka pravoslavne vjere.

Fanar je svojim jednostranim postupcima pogazio temeljne principe pravoslavne eklisiologije, koje se u najmanju ruku može kvalifikovati kao čisti oblik jeresi.

Carigradski patrijarh se uz grubo narušavanje pravoslavne tradicije i kanonskog poretka samovoljno i zvanično proglasio za poglavara svih pravoslavnih poglavara - u nekanonskom tomosu o "davanju autokefalnosti" takozvanoj crkvi Ukrajine, on potvrđuje da po dugogodišnjem primjeru rimskih papa, sebe ističe na čelo cijele Pravoslavne crkve.

KRIZA NIJE SLUČAJNA

Iako je rijetko ko mogao da zamisli ovako brzo pogoršanje situacije u svjetskom pravoslavlju, kriza koja je izbila nije slučajna i nikako se ne svodi samo na ličnu poziciju patrijarha Vartolomeja.

Može se reći da je ovaj problem sazrijevao decenijama, pa čak i vjekovima. Njegove premise su delimično etnofiletske prirode (prednost nacionalnih interesa nad opštim crkvenim interesima), a dijelom i geopolitičke. U ovom slučaju postoji i komponenta korupcije.

Stoga je potrebno istaći da je glavni faktor koji vjekovima podriva crkveno jedinstvo Pravoslavlja, a koji je u naše vrijeme dostigao svoju kulminaciju, kulturni i vjerski šovinizam svojstven nekim grčkim crkvenim velikodostojnicima, koji oni jedinodušno i uzvišeno nazivaju helenizmom.

Nijedan narod, ma kakav trag ostavio u crkvenoj istoriji, ne može tražiti bilo kakvu vjersku isključivost i na osnovu toga zahtijevati supremaciju nad drugim hrišćanskim narodima i njihovu potčinjenost.

Ipak, ovakve tvrdnje grčkih duhovnih vođa (ne svih, naravno) bile su mnogokratno prisutne u istoriji, a danas u ličnosti patrijarha Vartolomeja posebno gromoglasno odzvanjaju. Obim helenskih pretenzija na crkvenu prevlast određivala je prije svega politička situacija.

TEŽNjE FANARA

Poslednjih godina, kako se čini patrijarhu Vartolomeju, geopolitička situacija je postala najpovoljnija za realizaciju dugogodišnjih težnji Fanara da uspostavi svoju hegemoniju u svjetskom Pravoslavlju.

Najprije je izvršen pokušaj da se ovaj cilj postigne „na kulturan način“, preko održavanja Kritskog sabora, čija svrha, naravno, nije bila da se riješe neka nagomilana pitanja unutar Pravoslavlja, već da se odobri novi model upravljanja Pravoslavne Crkve sa vaseljenskim patrijarhom bez premca na čelu.

Nakon što je ovaj plan propao milošću Božjom, Fanar je prešao na borbu za svoj suverenitet "na nekulturan način", koristeći ideološki kurs kolektivnog Zapada usmjeren na izolaciju Rusije i želju da se Ukrajina i njen narod u potpunosti odvoje od duhovne i istorijske veze sa maticom Rusijom. Stoga je Fanar u licu patrijarha Vartolomeja dobrovoljno primio na sebe ulogu jedne u nizu političkih poluga koja ima strateški cilj da razbije jedinstvo ne samo rusko-ukrajinskog odnosa, nego i samu prirodu jedinstva Pravoslavne Crkve.

PRVENSTVO ČASTI

Mnogi Konstantinopoljski patrijarsi kroz istoriju postojanja ove pomjesne pravoslavne crkve, pretendovali su na kanonski neosnovanu i neopravdanu ideju o "prvenstvu časti" u pravoslavnom svijetu.

Međutim, teško je sjetiti se da je bilo ko od njih više nego patrijarh Vartolomej, sa takvom birokratskom opsesijom, zahtijevao moć koja bi bila uporediva sa položajem rimskog pape u katoličkom svijetu.

Ličnosna ostrašćenost za vlašću i stremljenje da se po svaku cijenu domogne do novih teritorija izdvaja ličnost Vartolomeja kao jednu od najnegativnijih persona u cjelokupnoj istoriji carigradske crkve i pravoslavlja uopšte.

Ponašanje Vartolomeja može se slobodno definisati kao neka vrsta nove jeresi "vartolomejinizma" ili pravoslavna verzija papocezarizma, koja prijeti novim istorijskim raskolom u pravoslavlju. Da bismo razumjeli šta je carigradskog patrijarha dovelo do ove ivice, potrebno je pogledati neke od ključnih događaja u njegovom životu i spoljašnjim uticajima kojima je on bio okružen.

Starješina hrama Svetog Vasilija Ostroškog u Banjaluci Miladin Mitrović

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.