Žene koje su ostavile traga u istoriji čovječanstva (15)

Duhovna snaga za pobjedu

Prva akcija Jovanke Orleanke bilo je oslobađanje Orleana. Riterima je davala duhovnu snagu i prosto ih u svakoj borbi prisiljavala samo na pobjedu

Istina, pored nje su se stalno nalazili francuski komandanti i veliki broj vojnih stratega, a Orleanka je tu bila samo faktor koji je davao svojom upornošću i željom za istjerivanje Engleza dodatni podstrek francuskoj vojsci. Ponuđen joj je mač dofena, ali ga je ona odbila i jedino je tražila da joj se donese Božja slika pred kojim je stalno ponavljala molitvu upućenu Djevici Mariji. Prva njena akcija je bilo oslobađanje Orleana.

Izdiktirala je pismo koje je poslano gospodinu Rotsleru u Orleanu 22. aprila 1429. godine da mirno napusti Orlean, ili će ga ona uz Božju pomoć sama istjerati. Potom je 30. aprila uzjahala konja, a pored nje su se stalno nalazila dva do tri francuska viteza, i krenula sa njima ka tvrđavi. Tu je bila i ranjena posred grudi, a Francuzi su 22. maja 1429. istjerali Engleze iz grada.

Jovanka u zatočeništvu

Poslije oporavka, kao riterka je ponovo uzjahala i krenula sa francuskom vojskom prema Pataju. Postavlja se veliko pitanje da li je Orleanka u borbama učestvovala kao riter ili samo kao vođa. Ona je na suđenju izjavila da nije ubila nijednog protivničkog vojnika, već da je samo sprovodila Božje naredbe i da je duhovno vodila svoju vojsku. Grad Pataj je pao 18. juna 1429, čime je otvoren put za Rems.

U pratnji dofena i njegove dvorske kamarile odlazi u palatu u Remsu, gdje je 17. jula 1429. Šarl Sedmi VII Pobjednik krunisan za kralja. Orleanka je stajala pored njega, poklonila mu se i molila ga da je otpusti iz vojne službe jer je njena misija završena.

Naročito su protiv toga bili francuski riteri jer im je ona davala duhovnu snagu i prosto ih u svakoj borbi prisiljavala samo na pobjedu.

Popularnost Jovanke Orleanke nije nimalo lijepo prihvaćena od strane gornjih slojeva francuskog društva. Ona je bila obična seljanka koja je zahvaljujući francuskim riterima uzdignuta do neba. Naročito je bilo interesantno zanimanje kralja Šarla za nju. Poslije krunisanja, on je jedino novčano pomagao njene najbliže i ništa više.

Jovanka je 24. maja 1430. učestvovala u odbrani Kompinjea od Burgunda. Glavni zapovjednik odbrane grada Gijom de Flazi napravio je veliku grešku kada je pred francuskim vojnicima, koji su se povlačili prema tvrđavi, naredio da se zatvore vrata. Ispred zatvorenih vrata našla se i Orleanka sa svojim riterima. Burgundi su je oborili s konja i vezali, a ostale vojnike pobili.

Dok je trajala opsada Kompinjea, pokušavala je nekoliko puta da pobjegne iz tamnice i da pomogne braniocima grada. Vjerovala je da će je spasiti njen kralj Šarl i dati ogroman novac za njen otkup. Međutim, umjesto otkupa, data je na čuvanje Jovanu Luksemburškom, koji ju je za 100.000 zlatnih funti prodao engleskom kralju Henriku VI. Kralj Šarl VII Pobjednik nije ništa učinio da bi je oslobodio.

Englezi su protiv nje organizovali crkveno suđenje u gradu Ruanu, koji se tada nalazio pod protektoratom Burgundije. Za glavnog sudiju je izabran episkop Buvea Pjer Košon. Orleanka je bila zatočena u starom zamku u Ruanu. Tražila je da bude premještena u crkvenu tamnicu i da joj se obezbijedi sveštenik da bi se ispovijedala. 

Slanje na lomaču

Prvi put se pojavila pred porotom 21. februara 1431. Optužena je kao lažni prorok, čarobnjak, vještica i jeretik. Optužena je da je izvršila masovni zločin ubijajući engleske vojnike u borbi i da je naređivala zvjerstva. Sudsko vijeće od 37 sudija je 29. maja odlučilo da je proglasi krivom kao jeretika i lažnog vjernika. Presuda je donesena 30. maja 1431, po kojoj je osuđena na lomaču. Prije samog čina spaljivanja, u tamnici su je posjetili svih 37 sudija i rekli joj da se njima može slobodno ispovjediti. Tada je Orleanka izjavila da više ne čuje Božje glasove.

Spaljena je tačno u podne 30. maja 1431. na gradskom trgu pred masom ljudi. Bila je obučena u posebnu nošnju na kojoj su bili ušiveni crveni đavoli, pošto je tu bluzu nosio svaki jeretik koji je osuđen na lomaču.

Četvrt vijeka kasnije, 1456. godine, pokrenut je novi postupak za njenu rehabilitaciju u Parizu uz saglasnost Svete stolice. Poslije ispitivanja nekih svjedoka i pregleda cjelokupnog materijala, presuda Košona je bila poništena i Orleanka je bila rehabilitovana, ali ne i beatifikovana. To se dogodilo 1909. godine, a kanonizovana je 1920, u vrijeme pontifikata pape Benedikta DžV. Danas se smatra za jednog od najpopularnijih svetaca u Rimokatoličkoj crkvi.

(Kraj)

Od sutra novi feljton u “Glasu Srpske”

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.