Dobri smo mi kakvih ima, 2. dio

Prije nešto više od godinu i po na četvrtoj strani "Glasa" rezervisanoj za kolumne i komentare u tekstu pod naslovom "Dobri smo mi kakvih ima" osvrnuo sam se na haos koji su mediji u Srbiji napravili tokom potrage za nestalom dvogodišnjom djevojčicom Dankom Ilić.

Bilo je to vrijeme serviranja niza neprovjerenih budalaština, konstrukcija, poluinformacija pa i klasičnih laži publici željnoj senzacije. Sluđivanje javnosti, učesnika u potrazi i na kraju nesrećnih roditelja kulminiralo je u momentu objave vijesti o hapšenju počinilaca ubistva (slučaj ni danas nije do kraja razjašnjen), što je, potvrđujući svoju potrebu da građanima saopštava baš sve, učinio niko drugi do predsjednik države. Činjenica da je, nakon te prve vijesti, opširnije informacije o detaljima ubistva prvi objavio medij iz Banjaluke kao da je razbjesnila tabloidne jahače apokalipse iz Beograda pa su do kraja tog, a i u narednim danima, prebacili u veću brzinu u odnosu na dane potrage i kreirali novi haos u kojem je skrajnut osnovni fakt - zločin nad djetetom.

Ono što su mediji, i dio političara, u Srbiji radili tih dana ušlo je u anale novinarskog beščašća koji mogu da budu objavljeni u nekoliko tomova sa tendencijom štampanja novih nastavaka. "Dobri smo mi kakvih ima", bio je logičan zaključak kada se situacija u Srbiji uporedila sa onom u Republici Srpskoj. Jer, i pored svih mana naših medija i novinara koji u njima rade, mi smo za one u Beogradu i dalje bastion profesionalizma.

Godinu i po dana kasnije sve je isto i u Srbiji, a i kod nas. Preciznije, u Srbiji je za jotu i gore jer su u međuvremenu na ulicu izašli studenti i još neki slojevi stanovništva koji već mjesecima prave haos i nerviraju vlast i one koji ih podržavaju, uključujući i medije, dok istovremeno protivnici iste te vlasti, uključujući i njihove medije, pumpaju i dolivaju dodatne količine ulja na vatru.

Ko je dovoljno lud, i donekle besposlen, da gleda šta serviraju, na primjer, beogradske televizije, sa jedne i druge strane, i šta ovih mjeseci poručuju tamošnji političari, takođe i sa jedne i druge strane, lako može da provali da događaji poput, opet na primjer, onih sa posljednje sjednice Narodne skupštine ili skupštinskog kolegijuma u Banjaluci za njih ne bi bili vijesti vrijedne objave. Vrijeđanje riječima poput "debeli majmune" i slično u Beogradu je odavno klasični arhaizam. Tamo se poseže za mnogo "ozbiljnijim" kvalifikacijama, u čemu prednjače lider jedne nekad velike, danas vanparlamentarne stranke te mediji koji mu daju prostor. I što je najgore, ništa ne sluti da će sve to prestati.

I zato, dobro je što ovdje imamo mogućnost da detaljno pratimo šta se zbiva preko Drine. Bar malo da nam bude lakše. Jer, zaista, dobri smo mi kakvih ima. I drugi put.

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.