Hrvatska “Oluja” (5) - Mirovnjaci znali za masakre

Pod pritiskom Hrvatske vojske plavi šljemovi su se povukli, kanadski nasilno odvedeni u Zadar, a kenijski u Split. Kada je kanadski narednik Klaus Gamborg odbio da sa svojom jedinicom napusti položaj, hrvatski oficir je ispalio metak u nesrećnog mladića. Zarobljeni danski vojnici i Srbi u Dubici bili su živi štit Hrvatima, natjerani da idu pred njihovim tenkovima

“Kad je riječ o Kninu, taj grad je bio vrlo snažno granatiran kako bi se Krajini 'odsjekla glava' i tako što prije onemogućio otpor na drugim okupiranim područjima”, pisao je hrvatski nedjeljnik “Globus” 7. avgusta 1995. godine, citirajući šta je rekla grupa generala Glavnog stožera HV, s kojima je tada vođen razgovor o pojedinostima operacije “Oluja”, čiji su “pothvati” u čišćenju Srba dočekani sa ushićenjem. O akciji hrvatske vojske pisale su i druge novine, oslanjajući se na dokumente UN i izjave međunarodnih zvaničnika. List “Naša borba” kaže da je četvrtog avgusta 1995. počela dugo pripremana ofanziva masovnih razmera na RSK i da su snage bosanske vlade prešle iz bihaćke enklave u RS da bi se pridružile hrvatskoj vojsci. Radilo se “o kombinovanoj operaciji bosanske i hrvatske vojske”, kako je izjavio predstavnik UN. Prema “Politikinom” pregledu događaja, artiljerijsko-raketni udari izvođeni su sinhronizovano na Knin, Benkovac, Obrovac, Glinu i Petrinju, kako na vojne tako i na civilne objekte. Na Knin su ispaljivane granate svakih pet minuta, navodi se u izveštaju UNKRO-a. Pogođena je bolnica u Kninu i bolnički krug u Glini. Hrvatski borbeni avioni obrušavao se i na sanitetsko vozilo koje je evakuisalo pacijente. Srbi i Danci živi štit Hrvatima Plavi šlemovi su se povukli, a kanadski vojnici su nasilno odvođeni u Zadar, kenijski u Split. Kada je kanadski narednik Klaus Gamborg odbio da sa svojom jedinicom napusti položaj, hrvatski oficir je ispalio metak u nesrećnog mladića. Zarobljeni danski vojnici u Dubici, zajedno sa zarobljenim srpskim vojnicima, upotrebljeni su kao živi štit. Išli su ispred hrvatskih tenkova, kako je to u svom izveštaju generalnom sekretaru navela komanda UNKRO-a, uz napomenu da su sve “postaje” UN uništene. Istoričar Holanđanin Jan Balast sa svojim zemljakom Stefanom Baldom, pripadnikom odeljenja UN za humanitarna pitanja, govorio je o svojim iskustvima u emisiji holandskog radija u Amsterdamu 16. decembra 1996. Oni su tom prilikom izjavili: “Vojnici i oficiri UN sve vreme znali su za masakre nad civilima, u kojima je prema njihovim procenama ubijeno između 200 i 300 Srba... Napad na kolonu srpskih izbeglica dogodio se 8. avgusta 1995. godine, ali, nažalost, za ovu tragediju izgleda da niko nije bio naročito zainteresovan, pa ni u medijima nikada ništa nije objavljeno... Sva pažnja međunarodne javnosti tada je bila usmerena na muslimanske enklave Bihać, Žepu i Srebrenicu.” (Tako se tek kasnije moglo zaključiti da je srebrenička “operacija” praktično podmetnuta da se realizuje u vreme etničkog čišćenja Srpske Krajine u Hrvatskoj, kako ova ne bi izazvala podozrenje u međunarodnoj javnosti. Otuda i tada veoma šturi publicitet tom biblijskom egzodusu Srba, ne samo u svetu nego i u Srbiji). Džon Kori je napad na Krajinu prokomentarisao na sledeći način:” Hrvatska je izvela najveću ratnu operaciju u Evropi, od kraja Drugog svetskog rata”. Tuđman je obavestio UNKRO o nameravanoj ofanzivi, a ova komanda je o tome obavestila Vrhovni štab srpske vojske jedan sat pre početka ofanzive. Komandant UNKRO-a general Žanvije, brinuo je svoju brigu, izjavivši: “Razmatramo blisku vazdušnu podršku za zaštitu naših snaga”. Međutim, avioni NATO-a izvodili su operacije u vazduhu paralelno sa hrvatskim snagama na kopnu, tako da su obe činile jedinstvenu celinu. Ispoljivali su rakete na radarske uređaje srpske vojske, a prema rečima portparola UNKRO-a, to je urađeno “na zahtev UN”. Znači da se nije radilo o obmani UN, kako je izjavio Jasuši Akaši. Posle 36 časova borbe, Hrvatska vojska je ušla u Knin. Predstavnici UN izjavili su “da su kninske ulice bile prepune tela ubijenih civila”. Srpski narod u Krajini bio je suočen sa dilemom, koju je plastično predočio francuski general u Sarajevu: “Pripremiti kofer ili mrtvački sanduk”. Zaštitu srpskom narodu nije pružio ni Beograd, u duhu obećanja datog kada je usvajan Vensov plan, ni UNKRO na što je bio obavezan prema rezolucijama Saveta bezbednosti i na osnovu Vensovog plana. Žrtvovan je ceo jedan narod. Otpočeo je egzodus biblijskih razmera, koji je u stvari bio dovršetak genocidnog procesa, otpočetog 1941. godine. Potresne slike kolone izbjeglica Potresne slike o koloni više od 200.000 izbjeglica obišle su svet, ali nisu uzbudile svetsku javnost. Na putu za Bosnu kolona je bila izložena artiljerijskoj vatri i gađanju iz aviona. Portparol UNKRO-a Kris Janevski izjavio je da su između Petrovca i Ključa na kolone izbeglica ispaljene granate. Izveštaj komande UNKRO-a glasio je: “Razaraju se bolnice i stambene zgrade, pljačka se i pali sistematski imovina Srba”. Predstavnik Visokog komesarijata za izbeglice u svom izveštaju navodi da su prilikom prolaska kroz Sisak izbeglice bile kamenovane. Karl Bilt nazvao je agresiju na RSK pravim imenom - “teroristički akt” i dodao da bi “hrvatski predsednik Tuđman mogao biti optužen za ratne zločine”. Protest su uputile grčka, ruska i britanska vlada, ali su njihove izjave neutralisane izjavama američkih i nemačkih državnika, Kola i Klintona, da će taj potez Hrvatske “deblokirati krizu u Bosni”. Izrazili su “žaljenje” zbog žrtava, ali ne i osudu. Tih dana je čak vršen pokušaj da se odvrati pažnja svetske javnosti od zločina Hrvatske vojske isticanjem u prvi plan “otkrivanja” iz satelitskih osmatračnica masovnih grobnica oko Srebrenice. Predsednik Milošević je u razgovoru sa Stoltenbergom naglašavao “da Hrvatska predstavlja najveću opasnost po mir na Balkanu”, ali od tih konstatacija nema koristi za Srbe iz Krajine. (Nastaviće se)

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.