Srpsko-hrvatski golgeter iz kanala VIDEO

Koliko puta smo čuli priče sportista kako su bili na korak da odustanu?

Vjerovatno mali milion iz raznoraznih razloga, a jedna od mnogih, za ljude sa ovog podneblja jedna iz fudbala je posebno zanimljiva.

Miladin Pršo rođen je 5. novembra 1974. godine u Zadru, malom mjestu Obrovac, gdje je živio u srpskoj porodici sa ocem Radetom i majkom Nadom.

Fudbalom je počeo da se bavi u lokalnom klubu Bagat, brzo je prešao u Zadar, ali je isto kao i u splitskom Hajduku proglašen netalentovanim i to na poziciji veziste.

Na Poljudu mu je, navodno, ustanovljen nepravilan rad srca i zbog toga su smatrali da neće moći profesionalno da se bavi fudbalom.

O da, jako su pogrešili, kao što rade već godinama unazad u ovo doba...

Automehaničarski početak

Pršo sa 18 godina odlazi u tadašnjeg hrvatskog prvoligaša Pazinku, ali za sezonu daje samo dva gola i odlazi u inostranstvo.

Dok je rat buktio na Balkanu otišao je na sjever Francuske u Ruen, a roditelji iz Obrovca izbjegli su u Bačku Topolu.

Ni u Ruenu mu nije bilo sjajno, ispao je u treću ligu i prelomio - dosta je sa profesionalnim fudbalom.

“U Ruenu su mi nudili ugovor, ali sam odlučio da prestanem da igram profesionalno. Bio sam razočaran, morao sam da preuredim neke stvari u životu”, rekao je Pršo.

To “preuređivanje” bio je posao.

Preselio se na jug Francuske i zaposlio kao automehaničar, a usput je igrao za četvrtoligaša Sent Rafael i to samo vikendom, bez treninga.

Postoji i legenda da je svu zaradu, ostvarenu mukotrpnim radom u “kanalu”, trošio po barovima i kockarnicama na poznatoj rivijeri.

Ipak, sve se promijenilo kada je Miladin upoznao buduću suprugu Karol, koja ga je natjerala da se vrati profesionalnom fudbalu.

Preokret na zahtjev žene i Tigane

I onda nevjerovatan zaokret.

Sent Rafael i Monako odigrali su prijateljski meč u kome je Pršo toliko blistao da mu je čuveni trener Žan Tigana momentalno ponudio ugovor, koji je prihvatio 1996. godine.

Kako je tada ekipa iz Kneževine imala u napadu Tijerija Anrija i Davida Trezegea, Pršo je morao na pozajmicu u redove drugoligaša Ažaksioa.

Brzo se vratio na velika vrata stadiona Luj drugi kao najbolji strelac lige, pomogao je ekipi da 2000. godine osvoji titulu prvaka Francuske, a puni sjaj je iskazao u sezoni 2002/2003.

Robusna devetka, pravi centarfor sa 190 centimetara i repićem od kose, tresao je protivničke mreže u paru sa Šabanijem Nondom 38 puta.

Rekorder elitnog takmičenja

I onda naredna sezona iz snova, uz rekord Lige šampiona!

Pršo slavi 29. rođendan na dan utakmice protiv Deportiva iz La Korunje, tada jednog od najboljih klubova Evrope i ima samo jednu želju - da mu se ime nađe na semaforu za strelce.

Kao tenk je rušio odbranu Španaca i čak četiri puta matirao golmana Molinu, za oduševljenje u Monte Karlu, ali i širom Evrope u čuvenom meču završenim “vaterpolo” rezultatom 8:3.

“Rekao sam sebi prije utakmice sa Deportivom da ću sigurno dati jedan gol, ali eto, u mrežu su ušle četiri lopte. Dobio sam nagradu 'odozgo' za sav trud. To mi je bio baš lijep rođendanski poklon i vjerovatno najbolja utakmica u karijeri”, rekao je Pršo svojevremeno.

Tada je postao tek treći fudbaler kome je to pošlo za nogom u Ligi šampiona, nakon Marka van Bastena i Simonea Inzagija, a kasnije će uraditi samo još Leo Mesi, Luiz Adrijano i Josip Iličić.

Idol protestanata

Sa Monakom je u toj sezoni igrao finale Lige šampiona (dao važan gol Čelsiju u polufinalu za prolaz) kada je Porto bio bolji za trofej 3:0, a onda je na iznenađenje mnogih izabrao Glazgov Rendžers iako je i Milan bio zainteresovan.

U Škotskoj je osvojio “duplu krunu”, bio miljenik navijača i efikasniji nego u Monaku, ali su koljena “svirala kraj” u tek 33. godini.

Veliki oproštaj je imao na kultnom Ajbroksu pred 50.000 navijača kada je sa longetom izašao na teren, uz ovacije i pjesmu posvećenu samo njemu.

“Ja sam Hrvat”

Samim tim što je oženio Karol dobio je francuski pasoš, a otprilike u tom periodu se odrekao srpskog imena Miladin.

I prije nego što je zvanično promjenio ime, nadimak mu je bio Dado po kome je bio prepoznatljiv.

Iako je u Hrvatskoj, genealralno, etničko porijeklo tabu tema, Dado je jednom prilikom demantivao slovenačke medije da je Srbin.

“Ja sam Hrvat, presrećan sam što sam dobio majicu s hrvatskim grbom i što sam mogao Hrvatskoj nešto malo doneti. Ja sam Hrvat, sve ostalo su gluposti”, pričao je Pršo.

Reprezentacija

Samo tri godine je nosio dres Hrvatske, iako je bio vjerovatno najbolji napadač u to vrijeme.

Razlog tome što je odigrao “samo” 32 utakmice, uz devet golova, bio je sukob sa tadašnjim selektorom Slavenom Bilićem, ali i povrede, odnosno izbjegavao je da igra prijateljske utakmice.

Ostaće upamćen njegov gol na debiju protiv Belgije 2003, potom i dva kojima je odveo Hrvatsku na EURO 2004. preko baraža protiv Slovenije ukupnim rezultatom 2:1, a onda i protiv Francuske na turniru 2:2.

Tri puta je proglašavan za najboljeg fudbalera Hrvatske.

Inspiracija

Kratak je put od kanala iz automehaničarske radnje do zvijezda (simbola Lige šampiona), bar za neke.

Miladin-Dado je rođen pod srećnom zvijezdom, pored nespornog talenta.

Priča koja bi mogla mnoge da inspiriše, prije svega mlade...

Bratanac

Interesantno, njegov bratanac je nekada talentovani srpski fudbaler Milan Pršo, kome je “Dado” pomagao tako što mu je slao opremu i dresove. Milan je bio kapiten Crvene zvezde u generaciji 1990. godine, predviđala mu se velika karijera, ali je stigao najviše do Rada i Bežanije. (B92)

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.