Hrvatska "Oluja" (7)

Stradanje Srba još nije osvijetljeno kao tragedija jednog naroda i genocidni akt državnog terorizma Hrvatske. Svijet tek sada počinje da shvata greške počinjene prema srpskom narodu

Zločini nad Srbima u Hrvatskoj počeli su još 1990. Prvo su to bile pretnje i zastrašivanja, zatim pojedinačna ubistva, zlostavljanja i otpuštanja sa posla, šikaniranje porodica vojnih lica, miniranje srpskih kuća, uništavanje crkvenih objekata, mučenje i ubijanje zarobljenika, bombardovanje naselja, mučka i svirepa masovna ubijanja, noćne likvidacije, klanje nemoćnih i bolesnih, bombardovanja kolona izbeglica uz primenu ustaških i nacističkih metoda. Za mnoga pojedinačna i grupna ubijanja Srba postoje svedočenja i izveštaji domaćih i međunarodnih humanitarnih organizacija i javnih publikacija. Međutim, najveći zločin je progon čitavog jednog naroda sa svojih ognjišta, na zalasku 20. veka, usred Evrope. Egzodus Srba iz Hrvatske još nije osvetljen ni od domaće ni svetske javnosti kao biblijska tragedija jednog naroda i genocidni akt državnog terorizma Hrvatske. Tek se sagledavaju razmere te tragedije kad se evidentiraju sudbine izbeglica iz Hrvatske koje se još nisu nigde udomile, od kojih svakodnevno umiru starci i deca, iseljavaju se porodice na daleke kontinente, odakle se neki nikad neće vratiti. S mržnjom komšiluk nemoguć Samo za nešto više od 48 sati, 5. i 6. avgusta 1995. godine, prostor severne Dalmacije, Like, Korduna i Banije napustilo je preko 90 odsto tamošnjih Srba. Izgnani su iz zemlje na kojoj su pre njih njihovi preci živeli više stotina godina "čuvajući teško svoje ime, vjeru, kulturu i kuću". Mnogi u svetu tek počinju da shvataju počinjene greške prema srpskom narodu u Hrvatskoj, jer su svedoci produžetka terora nad preostalim Srbima i malobrojnim povratnicima, koji se zato takođe moraju iseliti, i to čine svakodnevno. Tako Hrvatska ima šansu da postane jedina etnički čista država u Evropi, pa ostaje pitanje kud a i na koga će usmeriti nakupljenu mržnju i kako će sa nacionalističkom i šovinističkom svešću i kulturom sarađivati sa susedima i svetom. Prema zvaničnom izveštaju "Veritasa" (Dokumentaciono informacionog centra za postradale u RSK), na spisku poginulih i nastradalih nalazi se 7.025 srpskih lica u ratu 1990-1995. u Hrvatskoj. Kriterijum za razlikovanje poginulih i nestalih je "predaja posmrtnih ostataka porodici". Ako porodica nije još preuzela posmrtne ostatke, lice je svrstano među nestala. Po tom kriterijumu, na listi nestalih nalazi se ukupno 2.970 lica. Na "Veritasovom" spisku nestalih samo iz "Oluje" nalazi se 1.805 lica, a prema hrvatskim podacima u akciji "Oluja" je pokopano 911 tela, od kojih je identifikovano samo 163. Na spisku nestalih iz akcije "Bljesak" i "Oluja" je još 1.039 lica, a ukupan broj nestalih je 2.891 ako se uzme u obzir broj registrovanih poginulih prema hrvatskim podacima. Haški sud je do sada optužio samo jednog Srbina iz Krajine za ratni zločin (Milan Martić), a prema dokumentovanim izvorima, ako pravda bude zadovoljena, i u ovom ratu zločine nad Srbima je, pored rukovodstva, činilo na stotine Hrvata. Nažalost, do sada je sud u Hagu optužio samo nekoliko hrvatskih zvaničnika, među kojima i "slavnog" generala Antu Gotovinu. Prema podacima "Veritasa", samo u vreme "Oluje" i posle te akcije ubijeno je ili nestalo preko 2.000 Srba Krajišnika. Većinom su to bile stare i iznemogle osobe koje nisu imale snage i želje da pred kraj životnog puta napuste svoje domove, pa su u svojim dvorištima mirno dočekale svoje ubice Hrvate. Posmatrači međunarodne zajednice i predstavnici humanitarnih organizacija zabeležili su da je po završetku vojnih operacija, spaljeno ili porušeno dinamitom preko 80 odsto srpskih kuća, uz prethodnu temeljitu pljačku. "Ubistva srpskih civila, koji su poverovali pozivu hrvatskog predsednika Franje Tuđmana da ostanu mirno kod svojih kuća, po svireposti i cinizmu sasvim su ličila na ona od prije pola vijeka, koja su izvodile hrvatske ustaše, često očevi i djedovi ovih najnovijih ubica" (Veritas). U predvečerje rata profesor Jovan Rašković, predsednik Srpske demokratske stranke, upozoravao je na teror nad Srbima: "Najprije smo diskriminisani da bi se uskoro diskriminacija pretvorila u teror i proganjanje naših članova i funkcionera. U isto vrijeme se članovi SDS masovno otpuštaju s posla i iseljavaju pod terorom. Njihova imovina se uništava. Prema našoj procjeni i sigurnoj evidenciji, srušeno je ili konačno oštećeno više od pet hiljada kuća i stanova članova naše stranke. Nema poštovanja prema imovini naših ljudi. U četiri hiljade stanova članova SDS bespravno su se uselili Hrvati, bez ikakvih poteškoća i sa blagoslovom vlasti." Čišćenje ne prestaje Prema analizama i izveštajima raznih organizacija za ljudska prava, u ratu 1991-1995. Hrvati, sticajem okolnosti, nisu ubili preko milion Srba (kao u prošlom), ali metodi obračuna sa starim i nemoćnim ili sa zarobljenim srpskim borcima bili su isti kao i u prethodnom ratu, prepuni nečuvene surovosti i nekrofilnog cinizma. I posle više godina od završetka rata, etnička metla u Hrvatskoj ne prestaje da radi. Pale se i ruše preostale srpske kuće, otima se imovina povratnika, a oni se terorišu i ubijaju. Hrvatska čisti i tragove srpskog vekovnog postojanja, pa se u Krajini naknadno pljačkaju srpske crkve i manastiri, a groblja devastiraju. Iz istih i drugih izvora saznaje se o premlaćivanju i ubijanju Srba povratnika i sistematskom teroru nad Srbima u istočnoj Slavoniji, Baranji i Kninskoj regiji. (Nastaviće se)

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.