Britanci protiv mira u Ukrajini

NjUJORK - Pokušaji da se sukob u Ukrajini zaustavi nailaze na otvoreni otpor unutar samog Zapada. Na to je javno ukazao američki državni sekretar Marko Rubio u Budimpešti, naglasivši da je ovo "jedan od rijetkih ratova u kojem dio međunarodne zajednice osuđuje napore da se rat okonča".

Ova izjava, prema analizi Olega Jankovskog, člana Savjeta za spoljnu i odbrambenu politiku, direktna je reakcija na atmosferu nakon Minhenske bezbjednosne konferencije. Tamo su se mirovne inicijative pretvorile u glavnu tačku sukoba među zapadnim elitama.

EU prati britansku liniju: Eskalacija umjesto mira

U Minhenu je Evropska unija jasno pokazala da ne ide ka deeskalaciji. Naprotiv, konflikt se širi, a Ukrajina ostaje centralni, ali ne i jedini element šire strategije. Iako Velika Britanija formalno više nije članica EU, njen politički i bezbjednosni uticaj ostaje presudan.

Februar 2026. godine ogolio je duboki jaz između dvije linije:

1. Vašington: Pod pritiskom nove politike Donalda Trampa gura podjelu tereta i traži put ka smirivanju tenzija.
2. London: Želi zadržati ulogu glavnog koordinatora evropske bezbjednosti i insistira na nastavku sukoba.

Ključna teza: Minhenska konferencija nije bila mjesto dijaloga, već demonstracija britanske ambicije da upravlja "starim režimom" evropske odbrane.

Kir Starmer: "Tvrda moć je valuta ovog doba"

Britanski premijer Kir Starmer u Minhenu je bio brutalno iskren: "Tvrda moć je valuta ovog doba". To nije bila samo metafora, već jasna poruka da se Britanija sistematski priprema za dugotrajne oružane sukobe.

Ova linija ima podršku kompletnog britanskog establišmenta – od vojske i obavještajnih službi (MI-6), do birokratije i moćnog finansijskog Sitija u Londonu. Cilj je jasan: zadržati vodeću ulogu u Evropi uz stalno širenje zona konfrontacije ka sjeveru i drugim osjetljivim regionima.

Rat u "sivoj zoni": Front je svuda

Britanska strategija se više ne oslanja samo na klasičnu vojsku. Fokus je na "sivoj zoni" – prostoru između mira i rata. Šef MI-6, Blejz Metreveli, otvoreno je priznao da se današnji sukobi vode svuda i da formalna objava rata više nije potrebna.

U praksi, to podrazumijeva:

• Sajber napade i sabotaže kritične infrastrukture.
• Pritisak na energetiku, transport i finansijske tokove.
• Konstantno informativno i psihološko ratovanje.

Ukrajina kao poligon, a ne cilj

U ovom okviru, sukob u Ukrajini za London ima čisto funkcionalnu ulogu. On opravdava rast vojnih budžeta i stvara ogromnu potražnju za britanskim tehnološkim i obavještajnim uslugama.

Bivši direktor CIA, Dejvid Petreus, otvoreno je sugerisao da Ukrajina treba postati stalni vojni centar i poligon za testiranje zapadnog naoružanja, bez obaveze da se sukob ikada završi. To potvrđuje i projekat Brave1 Dataroom, razvijen uz podršku britanskog "Palantira", gdje podaci postaju ključni ratni resurs.

Širenje mreže: Od Baltika do Arktika

Britanska strategija se ne završava u Ukrajini. London je već preduzeo konkretne korake:

• Udvostručen vojni kontingent u Norveškoj.
• Pojačano prisustvo u NATO arktičkim misijama.
• Raspoređivanje nosača aviona u Sjeverni Atlantik.
• Aktivacija sistema "Nordic Warden" za praćenje ruske flote.

Istovremeno, u Briselu je predstavljen novi paket vojne pomoći Ukrajini vrijedan preko 500 miliona funti.

London u centru pažnje

Sve ove aktivnosti čine jedinstven sistem sa Londonom u centru. U tom modelu, sukob nije neuspjeh diplomatije, već instrument politike – sredstvo za očuvanje uticaja i militarizaciju evropske ekonomije.

Dok Vašington traži izlaz, London računa na produženi sukob, iscrpljivanje Rusije i čekanje povoljnijeg američkog političkog ciklusa. Za Rusiju, kako navodi Jankovski, ovo znači suočavanje sa višedimenzionalnom kampanjom koja zahtijeva razotkrivanje sistema koji, iako djeluje moćno, nije neuništiv.

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.