Kakve veze događaji u Kini iz 1937. i 1938. godine imaju sa Srebrenicom

Masakr u Nanđingu dogodio se krajem 1937. i početkom 1938. godine. Za svega nekoliko nedjelja, japanske okupacione trupe u tom gradu, frustrirane teškim gubicima koje su pretrpjele u borbama vođenim za osvajanje Šangaja, likvidirale su oko 300.000 kineskih ratnih zarobljenika i civila, uz zlostavljanja i silovanje nekoliko desetina hiljada kineskih žena i djece.

U diskusijama i političkim prepucavanjima, koja su uslijedila poslije završetka Drugog svjetskog rata, broj ubijenih u Nanđingu kretao se od nekoliko desetina hiljada, do više od 430.000 stradalih.

Kao naučno utemeljen i objektivan broj ubijenih u pomenutom masakru, kineska vlada navodi oko 300.000 žrtava. To je, ujedno, broj koji je vidno istaknut u impresivnom Memorijalnom centru masakra u Nanđingu.

Impresivnost spomenutog memorijalnog centra, treba to svakako istaći, ne odnosi se samo na arhitektonsko rješenje samog kompleksa, već i na sam koncept neposrednog, a pri tome modernim generacijama prijemčivog njegovanja kulture sjećanja.

Uprkos broju stradalih, koji je po svemu uporediv sa brojem stradalih u velikim koncentracionim logorima Njemačke ili Hrvatske iz tog perioda, masakr u Nanđingu je ostao masakr, a ne genocid.

Žan Luj Margolin, francuski akademik koji se bavi istorijom Dalekog istoka, objavio je svojevremeno (Japanese Crimes in Nanjing, 1937-38: A Reappraisal, 2006) da zločin počinjen u Nanđingu nije bio genocid, jer su tokom tog masovnog zločina sistematski ubijani samo tamošnji mladići i vojni zarobljenici, dok su ostali, odnosno civili, masovno ubijani i silovani stihijski, dakle bez plana sistematskog uništenja čitave populacije.

Moto istaknut na početku Margolinovog rukopisa glasi: "Manje politike, više istorije, molim!".

Prema Margolinu, sama genocidna namjera japanskih okupatora u Nanđingu zbog te okolnosti, naprosto, nije postojala.

"U hiljadama stranica dnevnika, pisama, izvještaja, depeša i članaka ne postoji ni najmanji nagovještaj sistematskog pokušaja da se stanovništvo Nanđinga istrijebi. Jedini izuzetak bili su mladi muškarci, koji su često bili izmiješani sa vojnicima i tretirani kao takvi. Nije iznenađujuće što u raspoloživim podacima (posebno u izvještajima Smita) upravo oni čine jasnu većinu među ubijenim civilima, iako je među onima koji su ostali u gradu bilo daleko više žena nego muškaraca", naveo je u svom naučnom radu Margolin.

On u svom naučnom radu takođe navodi da je ubijanje mladića i ratnih zarobljenika bilo "centralno organizovano", te da su "oficiri svih činova, kao i politički lideri u Tokiju, bili savršeno i blagovremeno obaviješteni o atmosferi terora koja se razvijala u Nanđingu, i da sve do februara (1938) nisu pokazivali ni najmanje interesovanje za to" navedeno je u pomenutom naučnom radu.

"Terenski oficiri - koji nisu bili posljednji u redu kada je riječ o silovanjima i pljačkama - bili su izuzetno blagonakloni prema svim vrstama zločina nad civilima, iako su najmanji znaci nepoštovanja prema pretpostavljenima ili greške u obuci i borbi bili kažnjavani krajnje strogo", naveo je Margolin...."Mnogi autori odbijaju da naprave razliku između postupanja prema ratnim zarobljenicima i prema civilima, i smatraju da je cilj Japanaca – od Generalštaba pa sve do običnih vojnika – bio da ubiju i siluju što je moguće više Kineza: muškaraca, žena i djece. Čak i ako se ta riječ češće samo nagovještava, nego što se otvoreno izgovara, jasno je da se, po njima, suočavamo sa genocidnom politikom – prije svih, to tvrdi Iris Čang. Ukoliko slijedimo njenu logiku, cjelokupno civilno stanovništvo bilo bi masakrirano da članovi Međunarodnog komiteta nisu bili tako hrabri. Hrabri jesu bili, i zaista su spasili mnoge Kineze od ubistva, a još više od silovanja. Ali, po sopstvenom tužnom priznanju, gotovo ništa nisu mogli da učine za vojnike ili mlade muškarce koji su hapšeni – čak i u njihovom prisustvu, unutar izbjegličkih kampova koje su sami vodili, iako su znali da se ti mladići odvode na strijeljanje. Međutim, kada je riječ o civilima, radi se o pojedinačnim, neorganizovanim postupcima, koje je vojna hijerarhija u potpunosti tolerisala, ali u kojima su izvršioci djelovali sami, bez ikakvog pokrića od strane svojih pretpostavljenih", navodi Margolin.

U vrijeme kada se težak zločin, koji su srpske snage nesumnjivo počinile u Srebrenici prije 30 godina, politički instrumentalizuje i opet politički, a ne naučno, određuje kao genocid, isključivo radi održavanja negativnih tenzija na Balkanu i onemogućavanja Srba i današnjih Bošnjaka da pronađu bilo kakav zajednički jezik, a ne radi utvrđivanja objektivne naučne istine, naučni rad akademika Margolina, izvjesno, predstavlja značajan orijentir i putokaz, ali to više nije pitanje za novinare i srpsku publicistiku, već za srpsku državu i njene institucije.

Dominantan broj ubijenih u Nanđingu bili su muškarci, odnosno mladi ljudi iz tog grada, koji su jednostavno bili pridodati ostalim vojnim zarobljenicima.

U presudi generalu Radislavu Krstiću, podsjetimo, piše da je u Srebrenici počinjen zločin genocida, jer su ubijeni pripadnici muškog dijela bošnjačkog stanovništva, kao i uništavanje te zajednice kao takve u određenom dijelu. Pri tome su ubijeni civili i zarobljenici – muškarci i mladići – koji su nakon pada zaštićene zone Srebrenica u julu 1995. sistematski likvidirani.

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.