Nema tačnih podataka o broju stradalih od osiromašenog uranijuma

Istočno Sarajevo - Nema tačnih podatke o broju umrlih i oboljelih od uticaja radioaktivnog i toksičnog osiromašenog uranijuma, kojeg su NATO snage koristile u bombardovanju položaja Vojske Republike Srpske 1995. godine - ističe novinar i publicista Nedeljko Zelenović.

Zelenović, koji je nakon rata izbjegao iz Hadžića, gdje je Tehničko-remontni zavod bio meta NATO bombi, ukazao je na činjenicu da institucije u BiH nevoljko govore o problemu osiromašenog uranijuma i njegovog štetnog dejstva na stanovništvo, ističući da nakon izvještaja UN Programa za zaštitu životne sredine 2003. godine niko nije sačinio sveobuhvatnu analizu štetnog uticaja tog toksičnog hemijskog elementa na građane u BiH.

Zelenović koji je nakon rata, kao i mnogi Hadžićani izbjegao u Bratunac, ističe za Srnu da se uvjerio u štetan uticaj uranijumskih NATO bombi na stanovništvo i to odnosom broja umrlih domicilnog i izbjeglog stavnonvištva.

On je napomenuo da je stopa smrtnosti Hadžićana bila četiri puta veća nego stopa smrtnosti kod Bratunčana.

Zelenović je podsjetio i da su odmah nakon bombardovanja 1995. godine u Hadžiće stigli stručnjaci iz Vinče koji su obavili mjerenja ali nikad nisu objavili podatke jer tadašnja vlast Slobodana Miloševića u Srbiji to nije dozvoljavala.

"Od institucija BiH tim pitanjem se 2005. godine bavila Komisija za istraživanje posljedica radijacije osiromašenog uranijuma Parlamentarne skupštine BiH, kojom je tada predsjedavala Jelina Đurković, i koja je utvrdila da je na BiH tokom NATO bombarodavanja palo oko 3,5 tona bombi i zrna s osiromašenim uranijumom, ali je na tome sve stalo“ - istakao je Zelenović.

Prema izvještaju UN Programa za zaštitu životne sredine pod nazivom "Osiromašeni uranijum u BiH, Postkonfliktna procjena žitotne sredine“ iz 2003. godine, utvrđena je prisutnost municije sa osiromašenim uranijumom na tri lokacije: Tehničko-remontni zavod Hadžići, kasarna Žunovnica i Skladište artiljerijskog oružja Han Pijesak.

U tom izvještaju se navodi da je sedam godina nakon bombardovanja korodiralo - nestalo oko 25 odsto penetratora koji su prodrli u zemlju.

Analiza kaže da se za 25 do 35 godina očekuje da svi metalni penetratori od osiromašenog uranijima kompletno iskorodiraju i nestanu te da je rizik od kontaminacije tla veoma niska.

U izvještaju se, međutim, ukazuje da postoje mnoge nesigurnosti kada je riječ o mogućnosti da uranijum dospije u vodu za piće te da bi iz tog razloga u budućnosti, blizu pogođenih lokacija, trebalo vršiti analizu vode.

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.