Kako je ruka Jovana Krstitelja dospjela u Ostrog: Putešestvije relikvije kao u filmu o Indijani Džonsu

Kad u nedjelju u Nišu počne centralna manifestacija proslave 1.700 godina Milanskog edikta, na centralnom mjestu stajaće vrijedna relikvija - desna ruka Jovana Krstitelja, ista ona, kako se tvrdi, koja je krstila Isusa Hrista na rijeci Jordan. Ruka apostola Jovana samo je jedna od desetak relikvija u koje narod godinama vjeruje da su čudotvorne.

Vjerovanje kaže da ruka Jovana Krstitelja predskazuje plodnu ili jalovu godinu, u zavisnosti od toga u kom je položaju kad je mitropolit na važan vjerski datum iznese pred narod. A za put kojim je ova relikvija dospjela u Mitropoliju cetinjsku vezuje se priča čija bi radnja po uzbudljivosti mogla da parira scenariju za filmove o Indijane Džonsa.

Od toga kako je stradao Jovan Krstitelj, odsjecanjem glave, paljenjem moštiju i spasavanjem njegove ruke, do prenosa ruke sa kontinenta na kontinent, sve do trenutka kada Jovanovu ruku dobijaju malteški vitezovi.

- Oni su s Rodosa i preko Malte, bježeći najpre od Turaka, a kasnije od Napoleona, ruku Jovana Krstitelja donijeli su u Rusiju na carski dvor zajedno sa česticom Hristovog krsta i ikonom Bogorodice Filermske. Ruski car Nikolaj Drugi je te relikvije u znak zahvalnosti što je Srbija primila ruske emigrante namjenio kraljevskoj porodici Karađorđević.

Početkom Drugog svjetskog rata mladi kralj Petar, bježeći pred Nijemcima, ove tri relikvije ostavlja u manastiru Ostrog - kaže đakon Hadži Nenad Jovanović.

Prema vjerovanju, apostol Luka, koji je bio učen čovjek, ljekar, ali i slikar, napravio je za života desetak portreta Bogorodice. Jedna od tih ikona, Trojeručica, nalazi se pod okriljem SPC i čuva se u manastiru Hilandaru na Svetoj gori. Druga ikona Bogorodice Filermske, koja će biti takođe izložena u Nišu, čuva se u Cetinjskom muzeju i ona još nije vraćena SPC.

U Crnoj Gori se nalaze i druge čudotvorne svetinje SPC, kao što su mošti Vasilija Ostroškog ili ruka Svetog Save.

U samoj Srbiji najpoznatija je čudotvorna voda sa izvora Crkve Svete Petke na Kalemegdanu. Priča kaže da je voda potekla sa mjesta na kom su se nalazile njene mošti prije nego što su Turci osvojili Srbiju. Grob ove svetice, za koju vladika Nikolaj Velimirović kaže da je srpskog porijekla, nalazi se u Rumuniji.

Kritičari će reći da u svijetu postoji „na desetine ruku Svetog Jovana Krstitelja”, a da je toliko dijelića Hristovog krsta da bi drveni grad mogao da se sazida. Bilo istina ili ne, ljudi vijekovima prate, mole se i vjeruju relikvijama.

- Ljudi veruju u isceliteljsku moć ostataka svetitelja, ubeđeni da će, ako dođu u njihovu blizinu i mole se, ti svetitelji pripomoći pred bogom za njihovu stvar - objašnjava sociolog religije Živica Tucić.

Druge vjere, drugi običaji

- Verovanje u relikvije identično je kod pravoslavnih i katolika, dok protestanti apsolutno odbacuju takvu ideju. Oni, na primer, mesto rođenja Martina Lutera smatraju samo istorijskim, a nikako verskim - kaže Živica Tucić.

Sa druge strane, muslimani i Jevreji imaju sveta mjesta, kao što je Meka (za muslimane) ili kovčeg cara Davida (za Jevreje), ali nikada ne uzimaju i nose sa sobom djeliće tih svetih mjesta. Smatraju da su dolaskom na sveto mjesto bliži bogu.

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.