Ivan Petrović: Slojevitost fotografije

Koristeći medij fotografije u dokumentarističkom i "strejt" maniru, moja glavna interesovanja bila su usmerena ka različitim pitanjima ljudskog identiteta i njegove dezorijentisanosti u okruženju jedne opšte agresivnosti društvenih poredaka.

 Takođe biram predmete ili ambijente koji bi mogli da se odnose na neku svršenu radnju ili da upućuju na neki događaj, istovremeno i kao prizor koji ide ka nastajanju slike artikulisane medijskim zahtevima fotografije kao artefakta.

Ovo je za "Glas Srpske" rekao vizuelni umjetnik iz Beograda Ivan Petrović, dobitnik nagrade "Dimitrije Bašičević Mangelos" za 2008. godinu.  

* GLAS: Kakva je uloga konteksta u Vašim fotografijama i njegov odnos sa problemom identiteta?

PETROVIĆ: Ta uloga je za mene bitna i ja se trudim da o njoj vodim računa iz prostog razloga što se uočava sve ekstremnija ideološka, politička i kulturološka podela u društvu. To ne znači da bi sam kontekst označavao i pripadanje jednoj od njih, već pre odnos koji se zauzima prema datim okolnostima, koji se može ogledati i u njihovom ignorisanju. U tom smislu bavljenje identitetom u mojim radovima usmereno je ka istraživanju pojava koje afirmišu jednu vrstu egzistencije koja nas određuje van sistema podruštvljavanja.

* GLAS: Kako tretirate samu fotografiju u Vašim radovima?

PETROVIĆ: Mislim da je bitno, čak i neophodno, stalno ispitivanje i traženje mogućnosti novih obrazaca korišćenja medija kojima se bavimo. To bi značilo da je za tumačenje narativa koji predstavljamo bitna činjenica šta za nas predstavlja i sam medij pomoću koga taj narativ iznosimo. Tumačenje fotografije danas složen je proces, zbog njenog kompleksnog načina primene u savremenom društvu. Ja je smatram za medij koji nema mogućnost pružanja autonomije svom predlošku. Ona to može biti jedino ako je meditativna i tad počinje da predstavlja estetski predmet, što mislim da je dobro. U određenom smislu to može biti ako se ona afirmiše kao meditativni predmet. Mislim da tumačenje jedne fotografije zavisi od toga na koji način shvatamo neku prethodnu.

* GLAS: Može li se govoriti o fotografiji kao supstitutu pamćenja?

PETROVIĆ: Ako bismo to uzeli u obzir kao tačno, onda bi "fotografisati" značilo "zaboraviti" (pri tom bi se termin "fotografija" koji je pomenut u pitanju odnosio na fotografiju predmet, sliku, ne na medij).

Dakle, ostaje snimak koji "priziva" zabeleženi događaj, nadomešćuje naše prisustvo, pruža dokaz da se "to" dogodilo. Smatram bitnim da znamo iz kog razloga snimamo, šta i kako snimamo i način na koji to želimo da predstavimo. Od toga zavisi da li taj proizvod ubuduće koristimo kao materijal pomoću kojeg nešto preispitujemo ili glorifikujemo. Nikad nisam fotografisao nešto zbog toga da bih ga "zaboravio". U tom smislu, bar meni, napravljeni snimak nikad nije zamenjivao nešto što je trebalo da zapamtim. Jednostavno je bilo potrebno pamtiti, sve, i okolnosti koje dovode do nastajanja određenog snimka, da bih upravo na osnovu toga celovitije sagledao i proučavao snimak koji na to upućuje... Promišljati o fotografijama pamteći događaje...

"Waterscapes"

Na izložbi "Waterscapes", koja će biti otvorena 9. februara u galeriji "Remont" u Beogradu, Petrović će predstaviti novu seriju fotografija koja predstavlja snimke vodenih površina - rijeka, jezera, mora, okeana.     

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.