"Igra" odigrana na Teatar festu: Most između generacija

BANjALUKA - Druge takmičarske večeri Tetar festa “Petar Kočić” izvedena je predstava "Igra" pozorišta "Boško Buha" iz Beograda nastala po tekstu Mile Mašović Nikolić i Milice Kralj, koja ujedno potpisuje i režiju.

Predstava "Igra" se na duhovit i pronicljiv način bavi pitanjem kakvo je društvo u kojem živimo i šta to ostavljamo u nasljedstvo mlađim generacijama. Komad nema klasičnu dramsku strukturu, već sve savremene pojave, probleme i fenomene posmatra iz ugla jedne djevojke kojoj okolina često zamjera da je nezainteresovana za svijet oko sebe. Kroz njene oči pred publikom se ređaju potraga za srećom i ljubavlju, prevazilaženje generacijskog jaza, idealizacija prošlosti, strah od apokaliptične budućnosti, usamljenost kao bolest modernog čovjeka, te vječita čežnja za harmonijom i mirnim životom. Glumci u ovoj postavci istovremeno djeluju kao akteri događaja i izvođači koji publiku puštaju iza kulisa, otkrivajući šta se krije u njihovim srcima i dušama.

Rediteljka Milica Kralj istakla je da je predstava nastala iz njenog ličnog preispitivanja o tome da li, kao profesor, dovoljno čuje nove generacije.

- Moram prvo da naglasim da je ona nastala pre ovih studentskih zbivanja. Nastala je iz mog ličnog pitanja, jer ja sam donedavno radila kao profesor, i uvek sam se pitala da li ja dovoljno čujem tu generaciju, pošto svaka nova generacija koja dođe je meni sve dalja i dalja. I onda sam se pitala da li ja nešto podrazumevam da oni bi trebalo da misle, ili bi trebalo da znaju, ili im možda ja učitavam nešto do čega  bi oni trebali da dođu svojim procesom razmišljanja i nisam znala da li je dovoljno, da li ja njih dovoljno uopšte slušam, rekla je Kralj.

Takođe, rediteljka je dodala da je predstava od mladih ljudi dobila pismo podrške u kojem je pisalo da bi ovaj komad svaka generacija trebalo da pogleda sa svojim roditeljima, jer otvara temu o generacijskim zabludama i zatvorenom krugu u kojem se svi vrtimo.

- Moram da kažem da je naša predstava pre neki dan sa jedne radionice dobila pravo pismo, naslovljeno na predstavu i na trenutnu adresu „Boška Buhe“, koja je trenutno u egzilu. Autori tog pisma su upravo mladi ljudi, koji su, eto, izdvojili ovu predstavu kao nešto što je njima bilo važno i značajno, ali tu piše isto nešto što je meni važno, a to je da tu predstavu treba svaki mlad čovek da gleda sa svojim roditeljima, ali i njihovi roditelji sa svojim roditeljima jer govori o svim tim nekim zabludama generacijskim i jednom zatvorenom krugu u kome se svi vrtimo, rekla je rediteljka. 

​Glumac, Vladan Milić koji u predstavi između ostalog igra ulogu tate navodi da je ovo predstava za starije generacije koja ga je, kroz ulogu oca, navela na lična preispitivanja o tome šta roditelji moraju promijeniti kod sebe da bi im djeca sutra bila bolji ljudi.

- Možda ovo ipak nije predstava o toj nekoj mlađoj generaciji i možda se ne obraćamo baš njima, nego mislim da je ovo predstava za starije. Da se zapravo obraćamo tim roditeljima i tim nekim generacijama koje su možda zapostavile tu decu na razne moguće načine. Ja sam, radeći na ovoj predstavi, to malo gledao iz privatnog ugla jer sam u predstavi otac devojčice, a to sam i privatno, i prosto sam postavljao neka pitanja sebi kad dođem kući koja uopšte nisu prijatna, koja se tiču mene kao roditelja, a ne te dece, i ne šta ona treba da promeni, da nauči, nego šta mi treba da promenimo da bi oni možda sutra bili bolji ljudi. To je nekako, eto, moj pogled na ovu predstavu. To je jedna divna glumačka igra, ali i jedna, po meni, možda je to pregruba reč, ali jedna, ako pričamo o ovoj porodici, socijalna drama i teška tema kojom se mi bavimo, rekao je Milić

U scenskoj igri koja spaja četiri glumice i tri glumca, uloge tumače Milica Janketić, Vladan Milić, Ljiljana Slović,Katarina Marković, Vučić Perović, Teodora Ristovski i Uroš Jovčić, a autorski tim čine još i scenografkinja Milica Bajić Đurov, kostimografkinja Anđela Bajagić, kompozitorka Janja Lončar, dok je za scenski pokret bila zadužena Tamara Pjević.

Prostor koji zatičemo pri ulasku u salu odiše scenografskim minimalizmom, dvije vješalice za odjeću na krajevima scene, jedna lampa, sto sa stolicom podignutom na njega, izvrnut namještaj i djevojka koja sjedi na prevrnutoj klupi dok publika još uvijek ulazi.

​Upravo u tom kontrastu sa izvrnutim prostorom, do izražaja dolazi režijski i spisateljski potpis Milice Kralj, koji na scenu donosi “igru” koja je ujedno i naslov i žanrovsko opredjeljenje. U ansamblu gdje glumci konstantno mijenjaju uloge, likovi ne ostaju na nivou pukih simbola, karikatura ili spoljašnjih znakova. Naprotiv, svakoj, pa i najkraćoj epizodnoj pojavi, udahnut je autentičan karakter realnog čovjeka iz naše okoline.

Ovaj komad funkcioniše kao most između generacija koji svojim  modernim pozorišnim jezikom uspjeva da premosti “prazninu” koja često postoji u (pozorišnom) životu kada je u pitanju tinejdžerska i srednjoškolska publika, čineći predstavu podjednako intrigantnom i za mlade i za starije koji su u ulozi roditelja.

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.