Zloslutni deža vi: U najavi vojni pakt Berlina i Tokija

BERLIN - Ministri odbrane Njemačke i Japana prije nekoliko dana razgovarali su o potpisivanju recipročnog vojnog sporazuma koji bi omogućio slobodno kretanje vojnika i opreme dvije države na teritoriji one druge. To je dio višegodišnjeg napora koji predvodi Vašington da se ojača saradnja evropskih članica NATO i azijskih saveznika SAD.

Krajem prošle nedjelje u japanskom gradu Jokosuki razgovarali su njemački ministar odbrane Boris Pistorijus i njegov domaćin Šinđiro Koizumi.

Jokosuka je lučki grad na ulazu u Tokijski zaliv, koji je sedište japanske ratne mornarice ali i američke Sedme flote, koja je odgovorna za Pacifik.

Osim floskula o tome kako se obje zemlje zalažu za očuvanje regionalnog mira i stabilnosti, japanski mediji su prenijeli činjenicu da je glavna tema razgovora bilo potpisivanje recipročnog sporazuma koji bi omogućio da se vojnici, oružje i vojna oprema obje zemlje slobodno kreću, odnosno, transportuju na teritoriji one druge.

Japanski ministar propratio je sastanak sa Pistorijusom izjavom da su bezbjednost regiona evroatlantika i indopacifika povezani - fraza koju su u opticaj pustili Vašington i NATO pakt nakon otpočinjanja konflikta u Ukrajini i koja se prije svega odnosi na zauzdavanje Rusije (koja se fizički proteže od istočne Evrope do Tihog okeana), ali ima veliku vrednost i u smislu vojno-obavještajnog opkoljavanja Narodne Republike Kine (koje se vrši od ranije). 

Spajanje nespojivog?

Taj koncept o povezanosti bezbjednosti regiona Indopacifika i evroatlantskog prostora je nešto što je režimu prethodnog američkog predsjednika Džozefa Bajdena služilo kao ideja vodilja u pokušaju da proširi NATO pakt na Istočnu Aziju, odnosno, Pacifik, piše RTS.

Prvi korak te globalne integracije američkih saveznika nakon ranije ostvarenog uključivanja predstavnika Japana i Republike Koreje u NATO samit  trebalo je da bude otvaranje kancelarija alijanse u Tokiju - plan koji je, javili su svjetski mediji, blokirao francuski predsjednik Emanuel Makron kako se ne bi dalje poremetili ekonomski odnosi njegove zemlje i EU sa Kinom. 

I sam pojam Indopacifik, odnosno, ideja da su bezbjednost i odbrana u dva ogromna okeana, Tihom i Indijskom, međusobno povezani je konstrukt vojno-političkog vrha u Vašingtonu, koji je upravo nastao kao izraz njegovog razmišljanja i nastojanja da sa mora opkoli Narodnu republiku Kinu i tako obuzda rast njene vojne moći, te joj stalno prijeti prekidanjem morskih linija za snabdijevanje energentima i izvoz robe. 

Uvođenje vojnih efektiva evropskih članica NATO-a u Istočnu Aziju

Mada pojedini američki mediji u sastanku njemačkog i japanskog ministra odbrane vide nastojanje Evropljana da, motivisani iracionalnim i arogantnim ponašanjem Trampove administracije prema njima, postignu veću nezavisnost od Vašingtona u oblasti odbrane kroz povezivanje sa drugim zemljama sličnih političkih nazora, istina je da je riječ od projektu koji traje već desetak godina - obavještajnom i vojnom povezivanju evropskih članica NATO alijanse i američkih azijskih saveznika. 

Njegov cilj je razmjena obavještajnih podataka, iskustava i vojnih tehnologija, jačanje vojnih industrija, te uspostavljanje inter-operabilnosti u svrhu utvrđivanja odbrane Tajvana i Južnog kineskog mora. 

Ovo stoga što je brzo jačanje pomorskih, vazduhoplovnih i raketnih snaga kineske Narodnooslobodilačke armije stvorilo uslove u kojima, po mišljenju planera u Pentagonu, same SAD, pa ni u sadejstvu sa azijskim saveznicima (Japanom, Republikom Korejom, Tajvanom i Filipinima) ne mogu da u dovoljnoj mjeri odvrate Peking od eventualne intervencije na Tajvanu ili preuzimanja potpune kontrole nad Južnim kineskim morem.

Zloslutni deža vi

Japan veća ima slične vojne sporazume o slobodnom kretanju trupa i opreme sa Filipinima, Australijom i Velikom Britanijom i na njegovom tlu posljednjih godina već su održavane zajedničke vežbe sa pripadnicima njemačkog, italijanskog, francuskog i britanskog vazduhoplovstva i mornarice.

Kada je riječ o vojnoj saradnji sa Njemačkom, prije četiri godine na zajedničke vježbe u dalekoistočnu carevinu doletjeli su njemački lovci-bombarderi "jurofajter" od kojih je jednim upravljao lično komandant Luftvafea Ingo Gerharc.

I dok japanski ministar odbrane Šinđiro Koizumi, sin premijera sa početka ovog vijeka, ističe kako jedna zemlja sama više ne može sama da odgovori na brze promjene u bezbjednosnim okolnostima i tako praktično pravda vojnu saradnju sa Njemačkom, građani trećih zemalja koje su iskusile agresiju Sila osovine u Drugom svjetskom ratu na društvenim mrežama vijest o rađanju vojnog sporazuma između Tokija i Berlina sa zebnjom komentarišu riječima:  "Opet sve ispočetka" i "Istorija se ponavlja".

Ako je za ikakvu utjehu - bar ovog puta u Zemlji izlazećeg sunca ne postoji divljenje za Njemačku kakvo je postojalo krajem 19. i u prvoj polovini 20. vijeka, kada su Japance oduševljavali pruski vojni duh i disciplina, njemačka filozofija, medicina, tehnologija i industrija (poput mašinstva, optike, farmaceutike, brodogradnje i avio industrije), ali i kvazi-naučne teorija o hijerarhiji ljudskih rasa i naroda (mada su te teorije bile vrlo nepovoljne po Japan, jer su tzv. "žutu" rasu karakterisale kao inferiornu u odnosu na bijelu, Japanci su ih sa jedne strane iskoristili kao izgovor za borbu protiv nadmenih evropskih sila i SAD u Aziji, a sa druge kao opravdanje za porobljavanje drugih azijskih naroda, koje su definisali kao zaostale u odnosu na sebe).

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.