POGLEDI: Eksperimenti vode BiH u nestanak

Dezintegracijom srpskog prostora i srpskog nacionalnog bića, NATO pakt želi da potpuno kontroliše Balkan i da u svoj sastav uključi preostale države: BiH, Srbiju i lažnu državu Kosovo. SAD i Velika Britanija ucenjuju druge države i nastoje da se raznim preglasavanjima, majorizacijom i instrumenatalizacijom Suda BiH i nelegitimnog visokog predstavnika, formalno pravno, donose odluke koje nisu usaglašene na nivou Srpske, FBiH i konstitutivnih naroda.

Na taj način se postepeno ugrožavaju i eliminišu izvorne nadležnosti Srpske, kako bi se ugušili i eliminisali svi elementi njene državnosti, garantovani Dejtonskim sporazumom.

Takvo stanje koriste političke stranke i organizacije iz političkog Sarajeva, koje izlaz iz krize vide samo u unitarizaciji BiH i suspendovanju prava vlasništva nad resursima. Takav prostor za njih je idealan za dominaciju Bošnjaka na cijelom prostoru BiH. Ona jeste “navika” iz vremena komunizma, kada su muslimanski kadrovi bili privilegovani u svim oblastima društvenog života. To vrijeme je nemoguće vratiti, niti lažni komunizam, niti majorizaciju prava Srba u BiH. Izlaz iz višegodišnje krize u BiH treba tražiti u poštovanju izvornih nadležnosti entiteta, koje su definisane Dejtonskim sporazumom i pronalaženju novih rešenja dogovorom naroda i entiteta bez spoljnih pritisaka i majorizacije. Nepoštovanje volje srpskog naroda i nadležnosti Srpske vodi cijelu BiH u još dublju krizu, teške posledice po sve narode i građane. U konačnom, takvo retrogradno unitarističko delovanje vodi BiH u raspad.

Politički islam

Pod plaštom lažne demokratizacije i podrške pojedinih država Zapada i ekstremni bošnjački političari i stranke žele da ignorišu volju srpskog naroda, njegova prava i čine sve da omalovaže karakter i rezultate Otadžbinskog rata u građanskom ratu 1992 - 1995.

Osnove političkog islama, na prostoru BiH, datiraju još od Otomanskog carstva a postepeno dobijaju na intenzitetu nakon aneksije od strane Austrougarske. Do punog izražaja ciljevi muslimanske političke elite dolaze u toku Drugog svetskog rata. Njihova strategija je bila tesno povezana sa institucijama NDH i Nemačke. Tek 1944. godine, kada se jasno videlo da propada NDH i Treći rajh, muslimanska politička elita usmeravala je svoju strategiju i sprovodila kroz političku saradnju sa KPJ i kroz prelazak iz Hrvatskih oružanih snaga u partizane. Jedan manji deo Muslimana od početka Drugog svetskog rata sarađivao je ili bio u jedinicama JVuO i u partizanima.

Na osnovama iskustava iz Drugog svetskog rata i “poklona” koji su dobili od Tita, kroz nastanak Republike BiH, kao federalne jedinice, posleratna strategija Muslimana bila je sve više okrenuta ka ideologiji Alije Izetbegovića, iskazanoj u Islamskoj deklaraciji. Sa raspadom bivše SFRJ, Stranka demokratske akcije je, uz podršku velikih sila Zapada, pre svega Nemačke i Britanije, realizovala pripreme da majorizacijom srpskog naroda i održavanjem referenduma o samostalnosti, a posle i ratom prisili Srbe da ostanu u okviru BiH.

U Islamskoj deklaraciji Alija Izetbegović BiH vidi kao islamsku državu i da ta država iz javnog, političkog, ekonomskog i kulturnog života isključuje ravnopravnost Srba i Hrvata, kao konstitutivnih naroda. Osnovne ideje te knjige svode se na to da su moderna društva, nastala u zapadnoj Evropi, na osnovama hrišćanske vere i kulture i da takve ne odgovaraju ljudima islamske vere. Islamski poredak je definisan kao “jedinstvo vjere i zakona, odgoja i sile, ideala i interesa, duhovne zajednice i države, dobrovoljnosti i prisile. I danas je ONA potpuno živa u partijskim aktima i odlukama SDA.

Okončanjem građanskog rata 1995. godine i donošenjem Dejtonskog sporazuma vodeće muslimanske stranke su samo napravile predah, da bi se vremenom, uz podršku dela međunarodne zajednice, vraćale izvornim postavkama političkog islama, u pogledu postepenog urušavanja izvornih postavki Dejtonskog sporazuma. Strategija političkog islama u BiH uvijena je u danas u «oblandu građanskih prava i sloboda», uz stalno negiranje prava srpskog naroda i Republike Srpske, radi izgradnja unitarne države, na osnovama političkog islama.

Stanje permanentne krize u BiH uzrokovano je različitim unutrašnjim i spoljnim činiocima:. Kao prvo, pogrešna je i neostvariva percepcija uticajnih političkih partija Bošnjaka da je cijela BiH njihovo “vlasništvo”. Drugo. Bošnjaci preko svojih političkih ekstremnih partija, pre svega SDA, promovišu potrebu unitarizacije BiH, kroz marginalizaciju Srpske i prava konstitutivnih naroda u BiH. Treće, sistem vrednosti koje baštine narodi u BiH u znatnoj meri je različit, sa istorijskog, kulturnog, vjerskog i perspektivno strateškog stanovišta. Četvrto, nastoje se poništiti vekovni atributi državnosti srpskog naroda u BiH, kroz urušavanje dejtonskih nadležnosti Srpske, lažiranjem karaktera građanskog rata u BiH. Peto, unitarizacija BiH se odvija uz podršku pojedinih vodećih zemalja NATO pakta, pre svega SAD i Nemačke. Šesto, Bošnjaci treba da, radi svoje budućnosti, shvate da BiH ne može opstati niti se graditi na majorizaciji srpskog naroda i devastiranju Srpske. I na kraju sedmo, pokušaj ostvarivanja građanskih prava, na nivou BiH, bez entiteta i kantona zamagljuje suštinu problema prava naroda i u funkciji su majorizacije i gašenja kolektivnih prava.

Sud BiH postao je otuđeni centar moći unitarističkih bošnjačkih i pojedinih stranih sila. On je sada u funkciji gašenja nadležnosti Srpske, pljačke kolektivne imovine i prirodnih resursa. Toliko je morbidna zamisao da Srpskoj oduzmu vode, šume, zemljište, rudnike i sva ostala dobra kako bi je sveli na nivo nevladine organizacije, bez realne moći. Što pre to shvate ekstremne bošnjačke političke partije u toliko je moguće racionalno prevazići krizu.

Unitarizacija BiH jeste antisrpski pa i antihrvatski projekat, koji je realno neostvariv ali može produžiti krizu i usporiti razvoj oba entiteta. To nasilje unitarističkih snaga iz političkog Sarajeva, Srpska neće moći da trpi i biće prinuđena da ograniči ili onemogući rad organa na državnom nivou koji sprovode nasilje i pokušavaju nametati rešenja, suprotno volji srpskog naroda.

Kako dalje

BiH jeste podeljeno društvo. Ona je silom i prinudom velikih sila nakon građanskog rata 1992-1995. godine ostala prividno jedinstvena, kao međunarodni politički subjekt, a u svemu drugom egzistira kao državna zajednica ili unija FBiH i Republike Srpske.

Sistem vrednosti u oba entiteta jeste različit, prema mnogim strateškim pitanjima i vizijama budućnosti naroda i njihovih međusobnih odnosa. Istorija ratova i sukoba na ovim prostorima potvrdila je da je nemoguća i neponovljiva komunistička krilatica i politika “bratstva i jedinstva”. Ostale su nepremostive rane i posledice, prvenstveno u sukobima između Srba i Bošnjaka, tako da bi svaka unitarizacija prostora BiH, pod plaštom građanskog karaktera i demokratizacije te države i unapređenja građanskih prava i sloboda vodila u islamsku dominaciju, postepenu seobu Srba i Hrvata. To bi bio put za nastanak muslimanske države u srcu Jugoistočne Evrope. Kada se tome doda jačanje islama u Albaniji, Severnoj Makedoniji i u Srbiji, posebno na KiM, onda taj problem postaje još veći i poprima geopolitički značaj. Indikator ove tvrdnje jeste broj terorista u sastavu tzv. Islamske države.

Zbog toga budućnost BiH je moguća samo na ravnopravnosti konstitutivnih naroda, uz dosledno poštovanje izvornih nadležnosti entiteta u skladu sa Dejtonskim sporazumom. Svako eksperimentisanje vodećih sila, EU i NATO pakta, može ponovo gurnuti ovaj prostor u krvavi rat i nestanak BiH kao međunarodno priznate države. Obećanja i podsticanja sa Zapada da treba “reformisati BiH” i da se treba doneti “novi Ustav”, koji će imati “građanski karakter”, guraju narode BiH u novu krizu, kojoj se kraj i posledice ne mogu sagledati.

Velika je sreća što su sve relevantne političke stranke u Srpskoj jedinstvene oko zaštite Republike Srpske i smatraju je nezamjenjivom institucijom slobode i zaštite nacionalnih prava. Lažna priča o demokratizaciji, integracijama, građanskim pravima i slobodama, boljem životu i integracijama BiH u NATO pakt sve je manje ubjedljiva. BiH, zbog unutrašnjih protivrečnosti i nemogućnosti donošenja jedinstvene strateške odluke entiteta i konstitutivnih naroda, u ime bolje budućnosti treba da donese legalan, legitiman i racionalan izbor oko bezbednosnih aranžmana i odnosa sa NATO, a to jeste vojna neutralnost. Ni zastarjela strateška i zakonska rešenja na nivou BiH nisu u skladu sa aktuelnom voljom Srpske i srpskog naroda i nisu dalje legalna za donošenje strateških odluka. Takve tendencije u kreiranju strateških odluka, oko članstva BiH u NATO paktu, ne podržava Srpska niti srpski narod. To su iskazali u više navrata, kroz odluke nadležnih institucija zakonodavne i izvršne vlasti.

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.