Prosjački štap za odlikovane

Duboka je i bolna istina da narodni poslanici iz prvog saziva Skupštine Republike Srpske, koji su sa borcima državu zalijevali znojem i krvlju, imaju mizerne penzije.

Time je nenarodno osjećanje lovačke politike SDS-a podebljalo liniju ratne profiterske djelatnosti u kojoj je vladalo pravilo iz "Pjesme invalida" Alekse Šantića: "A danas nama dali ste vence nove: prosjačke torbe, štape i rite ove."

Na proglašenju Republike Srpske 1992. godine u sarajevskom "Holidej inu" bila su 83 narodna poslanika. Svi su tada sijali, kao energetska tijela za konstituisanje najmlađe srpske države.

Trojica od tih poslanika su poginula (prof. dr Milutin Najdarević u Sarajevu, Milovan Bjelošević u Derventi i Goran Zekić u Srebrenici), a 12 ih je umrlo. Živih je šezdeset i osam. Za njih nema penzija datih zaslužnim borcima i građanima, a za one koji su dizali rampe oko vlade ministara ni za šta, ima...

Niko tada nije mislio da će ta lopovska oligarhija napraviti sebi preduzeća, kao što su "Matros", "Spektra", "Centreks", Privredna banka, firme u vlasništvu SDS-a ili njihovih tajkuna, koje su se bavile prometom akcizne robe, odnosno bogaćenjem bez poreza na promet, o čemu su tadašnji poslanici, kao i oni prije i poslije njih, zanosno i pokorno ćutali, potapajući se, kao i narod, u siromaštvu, jer metak je začepljao jedna usta, a strah sva ostala.

Svi su ćutali, pa i narodni poslanici iz prvog saziva, a uz to uslijedila je krađa fabrika i reketaška privatizacija... Sve to, kako bi rekao Pedi Ešdaun, činila je "mala banda korumpiranih političara kojima je više stalo do ratnog vođe bosanskih Srba nego do naroda".

Više im je stalo da naprave brazdu u dužini od 25 metra i raskrižu 12,5 metara, u koje su zasadili na hiljade malih krstova sa nagorjelim svijećama, nego do zakona koji bi narodnim poslanicima u prvom sazivu Skupštine RS dao pristojne penzije. I do Babe Stane iz okoline Bijeljine, koja je bila "vojni savjetnik" u ratu i energetski štit u miru skrivanom ratnom predsjedniku (koji je apsurdno ratovao pođi-stani-odustani, sa ciljem prodaje teritorija, kao što su Goražde, Bihać, Sarajevo), a poslije rata energetskim štitom, koji zavarava trag potjere za njim.

Lakše im je bilo sačiniti plan pljačke Pavlović banke između Sokoca i Han Pijeska (u blizini čarobnog trokuta gdje su zaorali veliki krst) i opljačkati dva miliona KM nego se boriti za konstituisanje i zaživljavanje zakona prema kojima bi narodni poslanici imali pristojne penzije.

A poslanici su dobili Orden Nemanjića. Zašto? Da bi bili počasni građani sa pristojnim penzijama ili da bi se lopovima i profiterima uklonio svaki trag?!

Ljubo Bosiljčić, čovjek tanke kože, kada je nacionalna stvar u pitanju, poslanik sa Ilidže, koji živi u Danilovgradu, kaže da se obraćao svim institucijama, ali nevraćeni odgovori ga dave. "Jedan dio tih poslanika, koji je bio bliže Radovanu Karadžiću, dobio je penzije zaslužnih nacionalnih budnika i boraca, a oni koji su bili daleko i mislili su svojom glavom, obrali su bostan", kaže Bosiljčić. Trifko Radić, narodni poslanik iz Ilijaša, živi u Bijeljini, kaže: "Poslanici prvog saziva su radili petnaest mjeseci u Skupštini BiH, a oko četiri i po godine u Skupštini Republike Srpske i imali smo platu, kao i borci, od pet do petnaest DM... Današnji poslanici, koji rade u mirnodopskim uslovima, imaju plate od 3.500 do 5.000 KM u Parlamentu BiH, uz plaćene sve troškove prevoza i boravka na Skupštini, regres za godišnji odmor i otpremninu po prestanku mandata od 50.000 KM.

Jedini čovjek koji im je pomogao 1998. godine je tadašnji i sadašnji premijer Milorad Dodik, na čemu mu svesrdno zahvaljuju.

Dodao bih tome: Milorad Dodik, isti onaj čovjek koji je u Skupštini Republike Srpske, kada se usprotivio Radovanovoj lopovskoj oligarhiji, doživio ono sramno skandiranje: "Ubiti, ubiti, ubiti." Što bi rekla moja majka, "Na onom na koga je povik, kuća ostaje".

Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.